Wiosna, ach to ty

Cienka kra jeszcze gdzie-niegdzie zalega na stawie ale to już naprawdę koniec zimy!

Jeszcze nie tak dawno śnieg i zimny wiatr dołował nas totalnie. Ale od kilku dni w powietrzu pachnie wiosną. Nawet jeśli pada delikatny deszczyk to i tak chce się śpiewać za Markiem Grechutą. A tak przy okazji: czy to ja jestem jakiś "nie-teges" czy wy też czujecie, że pierwszy wiosenny deszczyk pachnie inaczej? Ma taki swój bardzo charakterystyczny zapach - nie da się go pomylić z żadnym innym deszczykiem...
Ale ponieważ wszystko wskazuje, że jednak jestem "normalny inaczej" to jak tylko pojawiają się pierwsze oznaki wiosny to mnie się robi smutno, że wkrótce przyjdzie czas na zaśpiewanie dalszej części piosenki Grechuty: jesień, jesień, jesień jak to tak ...

I żeby usprawiedliwić użycie cyfrowego Nikona (którym zrobiłem powyższe zdjęcie) to nadmienię, że Leica i analogowa fotografia nie poszły w odstawkę. Aparat trafił do przeglądu gdzie zostanie wyczyszczony i wyregulowany tak, aby mógł służyć przez kolejne lata.

Pasja

Nasze koty miało sporo streu związanego z przybyciem Pasji. Z czasem zwierzaki coraz bardziej się tolerują.

Jakiś czas temu w naszym domu pojawił się nowy lokator. A właściwie pojawiła. Pasja to goldenka o niezwykle pogodnym usposobieniu (jak przystało na typowego Golden Retrievera) i niewyczerpanych pokładach energii. Jak łatwo się domyślić przybyło mi kilka obowiązków. Jednym z nich są spacery z pieskiem. Akurat ten obowiązek nie jest najgorszy - zmusza mnie do ruchu, którego zdecydowanie mam za mało. A gdy pogoda sprzyja (czytaj: jest wystarczająco jasno) staram się mieć ze sobą aparat. Ponieważ moje chciejstwo do fotografii analogowej jeszcze trwa - zazwyczaj mam ze sobą Lejkę.

Goldeny łagodzą obyczaje. Nie można nie uśmiechnąć się na widok tak wesołego futrzaka.

Pewnie na takim spacerze nie łatwo o zdjęcia nadające się do nagrody World Press Photo ale ... może za którymś razem ... kto wie ...

To zdjęcie jest nieostre? Czy może poruszone? Nie ważne i tak je lubię...

Jak ukoić nerwy

Narzędzie pracy? Też...

Czy drukarka z powyższego zdjęcia może być świadectwem statusu materialnego jej właściciela? Jakże mylne wnioski można wyciągnąć oceniając zbyt pochopnie ludzi. Drukarkę tą zobaczyłem będąc z wizytą w pewnej firmie, której kondycji finansowej wielu mogłoby pozazdrościć. Kiedy powiedziałem, że chętnie sfotografuję to cudo, usłyszałem sympatyczną historię. Otóż brak obudowy drukarki nie wynika z jej złego stanu technicznego, wieku czy też temu podobnych powodów. Została ona usunięta gdyż prezesa tej firmy (który zagląda do tego biura od czasu do czasu) uspokaja widok mechanizmu zadrukowującego czyste kartki papieru.
Lubię takie historyjki i od razu poczułem wzrost sympatii do człowieka, który w taki sposób koi - zszargane bez wątpienia - nerwy...

A jak ty odpoczywasz po ciężkim dniu pracy?

Trening czyni mistrza

To miało być świetne zdjęcie. A jest takie sobie. Kiedy niezbyt często przystawiasz wizjer do oka przestajesz "widzieć" kadry.

Tytuł posta to wyświechtany frazes. To pewne. Ale wyświechtany wcale nie znaczy nieaktualny. Kiedy dużo fotografujesz, kiedy jesteś "w rytmie" to potrafisz ocenić czy kadr będzie udany czy nie jeszcze zanim wyzwolisz migawkę. Ale kiedy odstawisz aparat na dłużej, kiedy przestajesz "robić zdjęcia" oczami (czyli nawet wtedy gdy nie masz w ręku aparatu) to udane zdjęcie jest bardziej dziełem przypadku niż przemyślanego działania.
Powyższe zdjęcie miało być świetne. Nietypowo pomalowany "maluch" na niemieckich blachach, stojący gdzieś na odludziu, w tle wiatraki - to wszystko składało się na dobre ujęcie. Kiedy patrzyłem przez wizjer to też byłem przekonany, że to będzie TO. Ale nie jest. Bo od dłuższego czasu nie jestem w rytmie. Mam nadzieję, że nie braknie zapału, chęci bądź czasu by to zmienić...

Wody nie dają mi spokoju

Tak smutny może być tylko Ilford PAN400 w Microphenie.

Takim zdaniem kończy się jeden z moich ulubionych filmów: "Rzeka życia" (pisałem o nim w tym wątku). Ponieważ ostatnimi czasy sentencja ta - nie wiedzieć czemu - często chodzi mi po głowie, postanowiłem pokazać śjakieś zdjęcia z wodą w roli głównej. A że akurat byłem ostatnio w Sieniawie koło Rymanowa gdzie znajduje się zapora ...

Ogień to czy woda? Woda, no bo niby skąd ogień u stóp zapory...

Biednemu zawsze wiatr w oczy

Tu miało znaleźć się nowe zdjęcie. Niestety, musiałem wstawić stare. Czemu? Przeczytaj...

Biednemu? Głupiemu? Czy może pechowemu? Trudno wywnioskować. Może wszysto po trosze. Ale po kolei. Wczoraj - jak pisałem w poprzednim poście - miałem silne postanowienie (poparte natchnieniem) wejść do ciemni i wywołać dwa filmy naświetlone w połowie minionego roku. Jak postanowiłem tak zrobiłem! Wydawało mi się, że na wywołanie czekają dwa Ilfordy PAN 400, w szufladzie spoczywał nie nadpoczęty Microphen - wszystko zdawało się być pod kontrolą. Jednak - ponieważ okazało się, że mam dwa różne filmy (Ilford PAN i Kodak Tri-X) - zostawiłem Microphen w spokoju i sięgnąłem po D-76 by zastosować wywołanie wyrównawcze (opisane w tym poście). Świeży to on na pewno nie był - nie ma się co oszukiwać! Ale był sprawdzony bo całkiem niedawno (październik był niedawno, prawda?) używałem go i działał bez zarzutu.

Tak czy siak - sprawdziłem D-76 wizualnie i "na węch". Wywoływacz był przezroczysty (a starzejąc się robi się brązowy) i pachniał jak należy. Przystąpiłem więc do roboty. 55 minut wywoływania minęło jak z bicza strzelił, płukanko i utrwalanie. Pierwszy raz serducho zapikało szybciej kiedy wylewałem utrwalacz - miał kolor buraczkowy. Ale uznałem, że może to być wina jednego z filmów - PAN 400 zawsze zabarwiał chemię, choć nigdy w takim stopniu.
Jednak po zakończeniu płukania i otwarciu koreksu chciało mi się płakać. Obydwa filmy były czyściutkie! Ani śladu naświetlania. Nic! Nawet naświetlonych przez producenta numerów klatek na perforacji.
No i teraz jest kilka teorii:
- filmy były nienaświetlone - ta teoria upada szybciej niż powstaje bo po wywołaniu byłyby informacje na perforacji,
- z powodu zbyt wysokiej temperatury którejś z kąpieli emulsja filmu spłynęła - to mogłoby tłumaczyć kolor utrwalacza ale akurat temperatury pilnowałem dość solidnie, a mój termometr Patersona jest naprawdę dokładny,
- stary wywoływacz nie zadziałał - chyba najbardziej prawdopodobna teoria, niestety,
- inny powód, który nie przychodzi mi do głowy albo "kumulacja" różnych - wymienionych wcześniej i nie - przyczyn.

Co by nie było - żal utraconych zdjęć. Może dobrze, że nawet nie pamiętam co na nich było bo jeszcze bardziej byłoby mi szkoda. Ale oto nauczka na przyszłość: trzeba minimalizować szanse na to, że coś pójdzie nie tak. Miejsce starej chemii jest w kanale .... eeeyyy to znaczy w firmie utylizującej odpady.

Jeszcze jedno mnie smuci. Miałem naprawdę dobre chęci by pobawić się w fotografię analogową, długo szukałem zachęty do tego. Kilka (a nawet jedno) dobre ujęcie na którymś z tych dwóch filmów tylko by mnie bardziej nakręciło. A tak? Eeehhhh ...... wiatr w oczy ...

Po przerwie

Czy dwa miesiące przerwy to dużo jak na bloga? Pewnie tak. No cóż - z różnych powodów nie miałem natchnienia by coś napisać. I nawet nie dlatego żebym nie robił zdjęć bo robiłem. Inna rzecz, że większość takich, które niekoniecznie nadają się do publicznego wglądu.

Ostatnio zmuszam się do chciejstwa. W sensie, że chciałbym mieć ochotę częściej sięgać po swoją Lejkę i film czarno-biały. Idzie mi to jak krew z nosa ale dziś pojawiło się światełko na końcu tunelu. Częściowo za sprawą tego bloga. Jego autor niezbyt często zamieszcza tam nowe fotografie (jak ja go doskonale rozumiem!) ale wiele z nich bardzo mi się podoba.
Tak więc przepłukałem koreks, sprawdziłem czy mam całą potrzebną chemię i postanowiłem wywołać naświetlone jakiś czas temu filmy. Pół roku czekania chyba im wystarczy. Zobaczymy czy się uda...