Foto-Mechon

Po przerwie... znowu...

2012-01-03T22:41:00.003+01:00

Tym razem to była Przerwa... przez duże "P". No ale coż... tak bywa....

A na nowy rok zdjęcia jeszcze ze starego roku. Przemyśl, Krasiczyn, Tyczyn - ludzie, budynki, krzaki....

Przemyśl

2011-07-06T19:05:00.000+02:00

Muzeum dzwonów i fajek dysponuje nie tylko świetną kolekcją dzwonów i fajek ;-) - ma też fantastyczny taras widokowy.

No to ciąg dalszy zdjęć z ostatniego "posiedzenia" w ciemni. Tym razem - a jakżeby inaczej - Przemyśl. Fajnie jest pospacerować, w miłym towarzystwie (tak, tak - to o Tobie Karalajna ;-), po ulicach ulubionego miasta. Fajnie jest znowu patrzeć na świat przez najlepszy na świecie wizjer do obiektywu 50mm, prowadzić z Marcinem do-nikąd-nie-prowadzące dyskusje o wyższości czarnej Lejki nad srebrną, czuć zapach chemii fotograficznej... Fajnie ...

Back to black

2011-07-03T16:23:00.000+02:00

No i wzięło mnie znowu na zdjęcia analogiem. A jak analog to - w przeważającej większości - zdjęcia czarno-białe. No więc na początek kilka zdjęć jeszcze z jesieni. Ano, tak mi się znalazło stary, niewywołany negatyw.

Śladami Ikon, cz. 2

2011-07-02T18:03:00.000+02:00

Dwie kolejne cerkiewki z długołikendowego wypadu w Bieszczady.
Na pierwszy rzut Komańcza ...

..... a na koniec Turzańsk.

Śladami Ikon, cz. 1

2011-06-27T17:19:00.002+02:00

Na szlaku ikon ...

Długi weekend skończył się wyjątkowo szybko. W zasadzie - z perspektywy czasu - można się zastanawiać czemu nazywa się go "długim". No bo w końcu co, kurcze blade ... tak śjakoś podczas długich weekendów czas szybko mija ... a w czasie "dni roboczych" to się mu nigdzie nie spieszy. I gdzie tu sprawiedliwość?

Tak - czy siak, w czwartek "wyskoczyliśmy" z Panią Siostrą w Bieszczady fotografować cerkwie. Udało nam się dotrzeć do czterech, w miejscowościach: Szczawne, Rzepedź, Komańcza i Turzańsk. Dzisiaj zdjęcia z dwóch pierwszych.

Na pierwszy rzut: Szczawne. Stara prawda mówi, że w każdej dziedzinie trzeba mieć (oprócz umiejętności) sporą dozę szczęścia. Do nas owo szczęscie uśmiechnęło się już przy pierwszej cerkiewce: otóż trafiliśmy na czas, w którym cerkiew była sprzątana = była otwarta. Dzięki temu mogliśmy fotografować ją nie tylko z zewnątrz ale także od środka.

W Rzepedzi warunki do fotgrafowania były naprawdę trudne. Niebo zaciągnęło się jasno szarą "mazią", która strasznie kontrastowała z drewnem ścian i zielenią otaczającą cerkiew. Nawet filtr połówkowy na niewiele się zdał ...

Piknikowo

2011-06-25T15:12:00.000+02:00

Tato, sam się tu wpakowałem, a teraz ty mnie wyciągnij...

No dobra - chwila oddechu od lamp błyskowych, parasolek, snoot'ów itepe. W niedzielę zakończyły się "Dni Tyczyna" i w parku został zorganizowany piknik: wata cukrowa, popcorn i wiele innych sposobów na problemy trawienne naszych pociech. Na szczęście organizatorzy zadbali też o inne rozrywki: był więc pokaz motocykli (zjechało się ich do Tyczyna CAŁE 8 sztuk ..... nnnooooo może 9), jazda na koniach, prezentacje orkiestr dętych. Wyrwałem się więc z moimi chłopakami i zrobiłem kilka zdjęć "reportażowych". Miła odmiana po studyjnych.

Zainspirowany, c.d.

2011-06-23T22:31:00.001+02:00

Co w tej głowie siedzi?

Jeszcze jedno zdjęcie zainspirowane, wspomnianą w poprzednim poście, książką. Zarówno w tym jak i w poprzednim przypadku już wiem co bym zmienił gdybym robił to zdjęcie jeszcze raz. Ale to chyba zawsze tak jest ..... czy nie?

Zainspirowany

2011-06-19T12:47:00.003+02:00

Prawie jak w poradniku ... ale trening czyni mistrza i następnym razem będzie lepiej.

Jak wiadomo każdemu, kto robi zdjęcia, z czasem kończy się (lub czasowo zanika) taka wewnętrzna, osobista, samonakręcająca się karuzela pomysłów na zdjęcia. Nudzą się zdjęcia uliczne, dzieciaki mają fotkę z każdą miną i w każdych ciuszkach. Pomaga wtedy oglądanie zdjęć mistrzów, albumów z twórczością naszych ulubionych fotografów. Czasem inspirację można znaleźć w internecie lub w poradnikach (o te dobre bardzo trudno ale jednak są). Mnie się trafił "strzał" za dwa punkty: znalazłem inspirację i w necie i w poradniku. Jeśłi chodzi o internet to oczywiście mam na myśłi stronę Jarka Sikory (wiem, wiem że wspominałem już o niej wiele razy ale warto ją reklamować :-), z której to dowiedziałem się o poradniku pt "Okiem strobisty. Błyskotliwy poradnik fotograficzny" (książkę można było wylosować na stronie Jarka). Poleciałem do EMPiK-u, zanabyłem ją (za niecałe 20 PLN !!!) i mam. Teraz - wzorem Jarka Sikory - próbuję samodzielnie (prawie - bo jak widać na zdjęciu poniżej mam asystenta) wykonać niektóre przedstawione w książce zdjęcia. Dodam tylko, że w poradniku - oprócz samych zdjęć - są zamieszczone schematy ich oświetlenia.

Bez asystenta ani rusz. Czasem asystent "robi" też za modela ...

W przygotowaniu kolejne próby z poradnikiem w ręku. A w dalszych planach zakup jeszcze jednej książki polecanej przez Jarka: "Nowoczesna fotografia portretowa". Na stronie Fotopolis znajdziecie fragment tej książki. I nie zapomnijcie odwiedzać Studio w plecaku - nauczycie się robić fajne zdjęcia i może "zgarniecie" dobrą książke "(...) za kompletną darmoszkę (...)"

Strobistowo

2011-05-23T17:48:00.000+02:00

Dwie małe lampy błyskowe, Pani Żona i trochę kombinacji jak to wszystko razem poustawiać...

No to ja w dalszym ciągu w klimacie strobistowym. Nawet zbyt wiele nie ma co pisać. Było trochę zabawy z ustawianiem: a to lampa trochę wyżej, a to niżej. A to Pani Żona trochę w lewo, a to trochę w prawo. Tu wychodzi przewaga lamp studyjnych nad "systemowymi": lampy studyjne mają "pilota", dzięki któremu widać jak rozkładają się światła i cienie. No ale lampy systemowe są małe, lekkie i łatwo do nich dorobić samodzielnie takie akcesoria jak snoot, softbox itp. Ale koniec końców są dwa zdjęcia - a poniżej "bekstejdż".

.... i po kilku próbach jest chyba całkiem nieźle.

Dopiero kilka godzin po tej krótkiej sesji przyszło mi do głowy, że skoro Aga ma koszulkę w zielone paski to i tło (pierwotnie szare) należało oświetlić lampą z zielonym filtrem - pewnie byłby lepszy efekt. Ot, co znaczy brak doświadczenia i "obycia" w branży ...

Behind the scenes

Po przerwie

2011-05-17T23:00:00.001+02:00

Piewrsze próby z oświetleniem w stylu Clam Shell.

Oj dłuuugo musiałem namawiać Panią Żonę by stanęła przed obiektywem. Fakt faktem, że ostatnimi czasy nasze życie codzienne było ... hmmm ... dość zwariowane (wyjazdy, choroby dzieci, itepe). Ale w końcu udało się popełnić jakieś zdjęcia. A że ostatnimi czasy - głównie za sprawą Jarka Sikory (o którym już chyba nie raz pisałem) - skłaniam się głównie ku fotografii strobistowej to i dzisiejsze zdjęcia właśnie w takim klimacie.

Pawełek twierdzi, że jest młodym Jedi ale sądząc po tym zdjęciu to bliżej mu chyba do Sithów...

Nawiasem mówiąc na prowadzonym przez Jarka "Studio w Plecaku" ostatnimi czasy pojawiło się kilka fajnych filmików instruktażowych, jak choćby TEN. Polecam wszystkim, którzy też chcieliby w prosty sposób zrobić fajne zdjęcie portretowe.

Portretowo

2011-04-04T23:23:00.003+02:00

Karolinka, Nikon D90 + 105/2.8@3.0, fot. Pani Żona

Od kilku dni mam przyjemność bawić się - dzięki uprzejmości znajomego - fajnym obiektywem portretowym: Nikkor 105mm f/2.8. Jak pisałem w ostatnim poście, z lenistwa coraz chętniej zerkam w stronę fotografii studyjnej i jej podobnej. Nie ukrywam, że chciałbym mieć talent do robienia efektownych portretów. No cóż ... na razie musi starczyć to, że mam okazję pobawić się fajnym szkłem, które właśnie do portretowania nadaje się idealnie. I jeszcze tak na marginesie: Nikon D50 w moich oczach nabrał nowej wartości: matryca CCD fajnie sprawdza się w studio i - ogólnie rzecz biorąc - tam gdzie w grę wchodzi wierne oddawanie koloru ludzkiej skóry. Oczywiście CCD spisuje się dobrze dopóki mamy do czynienia z dobrymi warunkami oświetleniowymi i nie musimy podkręcać czułości. Bo w takich przypadkach matryce typu CMOS (takie jak w Nikonie D90) są bez porównania lepsze.

Moje dziewczyny, Nikon D50 + 105/2.8@3.0

Ale właściwie jakby się tak przyglądnąć de-pięćdziesiątce to jedyne do czego można się przyczepić to monitorek. To, że jest mały (w porównaniu ze współczesnymi aparatami) to jeszcze nic. Ale rozdzielczość - a właściwie jej brak - powoduje, że zdjęcie trzeba oceniać na podstawie histogramu a nie ogólnego wyglądu na tymże monitorku.

Bartunio, Nikon D50 + 50/1.4@8.0

I na zakończenie: już kiedyś reklamowałem stronkę Studio w Plecaku prowadzoną przez Jarka Sikorę. Teraz można znaleźć na niej kolejny ciekawy "patent". Mianowicie prosty i tani sposób na przenośny softbox do lampy błyskowej ("aparatowej", nie studyjnej). Gorąco polecam! Ja osobiście już sobie taki zrobiłem (ekhem... znaczy się... Pani Żona zrobiła) a efekt jego działania widać na ostatnim zdjęciu, gdzie twarz Bartka oświetlona jest lampą wyposażoną w taki softbox, ustawioną ok 1m od "modela".

Studyjnie

2011-03-28T20:46:00.001+02:00

Bartunio

Starzeję się. Tak! Zdecydowanie się starzeję. Kiedyś miałem ochotę szwędać się po ulicy z dalmierzówką i "strzelać" zdjęcia - nazwijmy je tak na potrzebę chwili - reporterskie. A teraz? A teraz to bym się wybrał pofotografować jakieś krajobrazy (i to najlepiej o zachodzie a nie o wschodzie słońca - bo wstawać wcześnie też nie lubię), statyw bym sobie rozłożył, powoli poustawiał aparat, może jakiś filterek na obiektyw nałożył ...

A że pogoda jeszcze mało krajobrazowa, to mi się zachciało pobawić oświetleniem studyjnym.

Michaś

Na pierwszy rzut oka wydaje się to proste: jedna lub dwie lampy, tło, model. który robi to co Ty sobie wymyślisz ... No i właśnie. Po pierwsze: wcale nie tak łatwo o pomysły na to, jak oświetlić modela. Po drugie: modele, z którymi miałem wczoraj do czynienia (a widoczni na zdjęciach) wcale nie są tacy skorzy do współpracy. A to mu się mina skrzywi, a to mu się mrugnie (ot tak, bo tak), a to on uważa, że "nie patrz w górę" oznacza "głowa w górę, oczy w dół" ...

Pawełek

Prawie wiosennie

2011-03-20T15:13:00.001+01:00

Jeszcze w sobotę trudno było uwierzyć, że to już niemal kalendarzowa wiosna.

Przyszedł łikend i trzeba było nadrobić zaległości spacerowe z moją psunią. Wczorajsza pogoda wyjątkowo nie zachęcała do spaceru. Szaro-buro, zimno, wilgoć w powietrzu. Wypisz-wymaluj: listopad. Ale - ponieważ nie tylko psica ale i moje stare kości już się domagały większej dawki ruchu - wziąłem aparat do kieszeni, założyłem zimową kurtkę i poszedłem do parku.

Czego to ludzie nie wyrzucą na łakę?

Na szczęście dzisiaj było już nieco lepiej. Co prawda w zimowej kurtce wciąż nie było mi za ciepło, za to przebłyskujące zza chmurek słońce nastrajało zdecydowanie pozytywniej...

Ulica Tyczyńska to chyba jedna z najbardziej reprezentatywnych ulic Rzeszowa...

Plenerkowo

2011-03-13T18:25:00.000+01:00

Coś się ruszyło w kwestii nowych zdjęć. Nie żeby zaraz jakaś rewolucja ale zawsze coś. Wczoraj, w ramach plenerku RKFu, wybraliśmy się "w miasto" w poszukiwaniu kadrów na "Podkarpackie Konfrontacje Fotograficzne" (organizowane co rok przez rzeszowski WDK). Na "Konfrontacje..." nic nie ustrzeliłem ale parę zdjęć udało się zrobić.

Jeśli ktoś śledzi dłużej tego bloga z pewnością zauważył, że w moich zdjęciach przewijają się nogi (i to przeważnie nie w całości). Ciekawe z czego wynika ta słabość?

Szuflada

2011-03-11T20:52:00.002+01:00

Właśnie sobie przypomniałem o czym wcześniej zapomniałem. Otóż na ostatnim FotoDay (w październiku) zrobiłem całkiem sporo zdjęć. Tu - w poświęconych temu wydarzeniu postach - pokazałem tylko kilka takich bardziej związanych z koleją (bo taki był temat przewodni FotoDay 3). Pozostałe trafiły do elektronicznej "szuflady". Na ciężkie czasy. Takie jak teraz. Kiedy nie ma się nic nowego - wtedy .... myk. Z szuflady ...

Cisza przed burzą

2011-03-09T22:17:00.002+01:00

Las działa kojąco. Fotografowanie lasu działa kojąco. I kiedy człowiek jest już taki ukojony, z lekkim sercem wsiada do auta by ruszyć do domu - wtedy trach. Stłuczka ...

Wiedziałem, że brak natchnienia nie jest przypadkowy. Wszystkie znaki na ziemi i niebie wskazują na to, że nie powinienem brać aparatu do ręki.

Spacerkowania ciąg dalszy ....

2011-02-20T20:34:00.000+01:00

Spacerkowo

2011-02-13T16:02:00.000+01:00

Dobrze, że jeszcze spacery z psem zmuszają mnie do wyjścia z domu. Choć z regularnością jest już gorzej ...

Z braku natchnienia (ten stan zaczyna być już normą) wrzucam zdjęcia z dzisiejszego spaceru z psiakiem.

Mam nadzieję, że z nadejściem wiosny wróci także zapał do fotografowania. Teraz mój osobisty (wcielony, ukryty głęboko w pokładach podświadomości) doradca-od-tego-jak-się-wykręcić-od-robienia-zdjęć podpowiada mi, iż wokół brak ciepłych barw, kontrastów (itede) oraz że WŁAŚNIE TERAZ miałbym ochotę robić TAKIE ciepłe, kolorowe zdjęcia. Ale kiedy już wreszcie zrobi się ciepło, błyśnie słonko - świat nabierze barw, które godne będą mojego oka.- wtedy to zacznę fotografować .... że hoho.

Autoportret - w razie gdyby ktoś miał wątpliwości.

Nie wiem czy to wrodzona podejrzliwość, czy może doświadczenie podpowiada mi, że kiedy nastaną już wymienione wyżej warunki wtedy mój ulubiony doradca przypomni sobie, że przecież mam dużo pracy, dzieci wymagają czasu, że w zasadzie w takie ciepłe, słoneczne dni to kontrasty są zbyt duże by fotografować i jeszcze, że to i tamto ..... a w ogóle to najlepiej fotografować zimowe krajobrazy ....

Fragment progu wodnego na rzeczce Strug.

A tak w ogóle to chyba mój sprzęt już mnie ogranicza i czas kupić coś nowego. I wtedy już na pewno, NA PEWNO zacznę robić dobre zdjęcia .....

Natchnienia ciągle brak ...

2011-01-29T18:00:00.000+01:00

... więc wrzucam jakieś przypadkowe zdjęcie, zrobione w czasie służbowej podróży w okolice granicy Polsko - Słowackiej.

Żeby jednak nie było tak całkiem beznadziejnie, pozwolę sobie podlinkować ciekawy filmik Jarka Sikory (prowadzącego świetną stronkę Studio w Plecaku). Filmik przyda się tym, którzy chcą w prosty sposób wykonać niezłe zdjęcia do wykorzystania - na przykład - na aukcjach internetowych. Polecam!

Na stronie Jarka (link znajdziecie po prawej stronie w "Chętnie odwiedzam") jest sporo filmików "szkoleniowych", pozwalających zrobić coś z niczego ...

Ice Racing Sanok 2011

2011-01-23T02:37:00.000+01:00

Pod zawiłym tytułem posta kryje się dosyć prosta sprawa: grupa gości, którym ktoś wyciął z mózgu płat odpowiadający za rozsądek, rozwagę (i jeszcze kilka rzeczy opisanych trudnymi słowami na lterkę "r"), ubranych jak żużlowcy siada na motory (podobne do tych ze speedway'a) po czym na torze lodowym rozpędza je do jakichś zwariowanych prędkości. A kiedy już tak sobie mkną i myślisz o tym, kto ich pozamiata po uderzeniu w bandę, oni po prostu kładą się na boku, nie zwalniając pokonują zakręt i zapie...ją dalej. Ryk silników, smród spalin, rozentuzja.....eeeyyy..... szalejący tłum, zabijający uczucie zimna legalnymi używkami. No po prostu bomba imprezka!

Ponieważ po praz pierwszy w życiu oglądałem wyścigi na żywo (oglądanie "żużla" na stadionie Stali Rzeszów z balkonu na 10 piętrze we własnym mieszkaniu się nie liczy!) to była to zarazem pierwsza okazja do fotografowania takiej .... hmmmm .... szybko dziejącej się akcji. No i muszę przyznać, że jest to trudna sprawa. Zwłaszcza jeśli robisz to z poziomu trybuny - no i amatorskim sprzętem.

I jeszcze jedno: jak tylko ruszy liga speedway'a to wybiorę się pooglądać ją na żywo - co prawda żużel to nie piłka nożna (a Marma/Stal Rzeszów to nie Wisła Kraków) ale też mi się spodobało ....

Nieostro

2011-01-10T20:18:00.000+01:00

Od jakiegoś czasu zacząłem zwracać baczniejszą uwagę na witryny sklepowe. Wiadomo - właściciele sklepów stają na powiekach by przyciągnąć klienta do swojego butiku. I czasem wychodzą z tego ciekawe rzeczy.

Nie miałem przy sobie aparatu fotograficznego (wpadłem do galerii tylko na chwilkę w drodze z pracy do domu) więc sięgnąłem po .... [WSTYD MODE ON] telefon komórkowy [WSTYD MODE OFF]. Co prawda telefony są wyposażane w coraz lepsze urządzenia rejestrujące (nie ośmielę się nazwać tego aparatem fotograficznym) ale ja - wybierając telefon - nigdy nie sprawdzam nawet co dany model potrafi. No i tak się złożyło, że mój poprzedni Sony-Ericsson nadawał się do rejestrowania zdjęć a obecny Samsung to - pod tym względem - istana katastrofa ...

Pierwszypostwnowymroku

2011-01-09T20:41:00.000+01:00

Nowy rok nie przyniósł znaczącej poprawy w fotograficznym natchnieniu. Nie wiem czy wena twórcza jest bez zmian czy też może następuje regres. Grunt, że jeszcze mam ochotę chadzać na spotkania RKFu, oglądać zdjęcia, albumy .... Może coś z tego będzie.

A wracając do spotkań RKFu to pierwszy czwartek w 2011 roku przyciągnął do restauracji VaBank nieliczne ale najbardziej wytrwałe grono klubowiczów. Bogdan nawet przyniósł odbitki, wykonane własnoręcznie w ciemni. Tak więc rozmawialiśmy o fotografii (choć nie tylko), oglądaliśmy zdjęcia a spotkanie zakończyliśmy smakowitym kebabem. Czyli tradycji stało się zadość ...

Zimowo

2010-12-19T13:44:00.000+01:00

Okolice Krasiczyna - zima jak z bajki

Za oknem od paru dni pogoda nas rozpieszcza: słoneczko, mrozik szczypie w policzki (i nie tylko). A jeszcze tak niedawno było pochmurno, szaro a na drogach śśśśśśślissssko...

Wernisaż

2010-12-03T17:40:00.002+01:00

Tydzień temu, w czwartek, miałem okazję być na wernisażu wystawy Michała Drozda. Nie będę się rozpisywał na temat zdjęć Michała - kto ma ochotę wyrobić sobie własne zdanie niechaj zaglądnie na jego stronę internetową. Moje zdanie jest takie, że zdjęcia Michała budzą emocje. Albo Ci się podobają albo nie - ale raczej nie pozostajesz obojętny. To dobrze - tak sądzę. Natomiast jedno jest pewne: jego wiedza fotograficzna i umiejętności pracy w studio oraz w ciemni są niesamowite. Pod tym względem Michał jest Wielki.

Ale wracając do czwartkowego wieczoru: nie byłem w życiu na wielu wernisażach ale spośród tych, na których byłem - ten był najdziwniejszy. Ponieważ Michał należy do RKFu i wielu z nas go zna (jedni bardzo dobrze, inni troszkę) postanowiliśmy grupowo wybrać się na wernisaż naszego kolegi. Żeby was nie zanudzać, moi nieliczni czytelnicy, powiem tylko, że mniej więcej godzinę po planowanym czasie rozpoczęcia Bogdan (który Michała zna świetnie) stwierdził - nie bez nutki ironi - że być może Michał jako artysta dorósł do tego, by nie pojawić się na własnym wernisażu...

Iwonicz

2010-11-24T23:25:00.000+01:00

"Zakaz kąpieli". Park w Iwoniczu. Lokalne władze odstraszają amatorów kąpieli w suchych liściach.

W sobotę postanowiliśmy się wybrać ze znajomymi do Iwonicza na wycieczkę fotograficzną. To wyjaśnia, zapewne, wszystkim dlaczego piątek i niedziela były słoneczne a sobota nie. No ale mnie już nic nie zaskoczy - byłbym zdziwiony gdyby było inaczej. Przynajmniej czarno-biały negatyw idealnie pasował do nastroju jaki panował w fotografowanych przez nas miejscach ...

Gdyby to zdjęcie było kolorowe, ktoś mógłby niesłusznie dojść do wniosku, że pogoda nie była taka zła.

Powyższe zdjęcia zostały zrobione w parku otaczającym dawny dwór rodziny Załuskich. Z Iwonicza ruszyliśmy do miejscowości Iwonicz Zdrój. Ale ten negatyw wciąż czeka na wywołanie...

Analogowo

2010-11-21T18:09:00.003+01:00

Pies czyli kot.

Kilka wywołanych wczorajszej nocy zdjęć z letnio-wczesnojesiennych zabaw aparatem .... fotograficznym.

Jasność nocy

2010-11-19T18:16:00.000+01:00

Karalajna bómbastik

2010-11-16T22:08:00.001+01:00

Z męskiego punktu widzenia

2010-11-06T16:38:00.002+01:00

Jak One to robią?

Eh, kobiety. Myślę, że w tym temacie trudno coś mądrego napisać. Wszystko co mogłoby wyjść spod "pióra" trzymanego przez tak niedoskonałe ręce nie jest w stanie oddać sedna tematu. Niech więc wystarczy podpis pod zdjęciem...

W kwadracie

2010-10-31T09:45:00.007+01:00

Dzisiejsze zdjęcia zostały wyciągnięte z głębokiej szuflady a cały post jest wynikiem kumulacji nieustającej tęsknoty za Przemyślem i ponownego zainteresowania średnim formatem...

Ostatnio mój wzrok coraz częściej ucieka w stronę średniformatowego sprzętu. Uśmiecham się czule widząc takie aparaty jak Mamiya C330, wzdycham do formatu 6x4.5 lub 6x7. Niepokojące jest także to, że zaczynam śledzić ceny aparatów, obiektywów, skanerów obsługujących filmy 120. No bo wiecie, na wszelki wypadek proboszcz miał gosposię ...

Zamieszczone zdjęcia wiążą się też z pewną anegdotą. Kilka lat temu, gdy jeszcze istniał na ulicy Kochanowskiego sklep Flesz (to było jedno z tych magicznych miejsc, w których pachniało chemią fotograficzną a właściciel chętnie rozmawiał z klientami o fotgrafii) wybrałem się tam na zakupy. Po chwili rozmowy na temat "średniego obrazka", właściciel sięgnął bardzo głęboko do lodówki z filmami i wyciągnął dwie sztuki Kodak Tri-X. Wręczył mi je stwierdzając, że są już trochę przeterminowane ale przez te wszystkie lata cały czas trzymane były w lodówce. Spojrzałem na opakowanie, data ważności kończyła się w ... 1988 roku. Ponieważ filmy dostałem za darmo, bez wahania włożyłem je do mojego wiekowego Starta 66 i ruszyłem na ulice Przemyśla. Filmy wywołałem - jeśłi dobrze pamiętam - w Rodinalu nie stosując przy tym żadnych dodatkowych zabiegów związanych z przeterminowanymi filmami. Myślę, że poza obniżeniem kontrastu nie bardzo widać po zdjęciach, że z filmami było coś nie tak. A mnie osobiście nawet podoba się ten efekt retro. Bardzo pasuje do Przemyśla...

Geometrycznie

2010-10-24T13:20:00.002+02:00

Pewnie już kilka razy wspominałem, że lubię geometryczne zdjęcia. Przy okazji posta na temat Fuji Reala pojawiło się zdjęcie z prostokątami, w tematach związanych z FotoDay też było trochę geomterii. Tym razem linie skośnie-urozmaicone (czyżbym właśnie stworzył nowy termin matematyczny?).

Bieszczady w jesiennym słońcu

2010-10-20T18:48:00.005+02:00

To chyba najbardziej znany widok na jezioro Solińskie. Każdy "szanujący" się fotograf ma zdjęcie zrobione z tego miejsca. Mam i ja ...

Po piątkowej wyprawie szlakiem cerkwii nadszedł czas na wycieczkę w Bieszczady. W sobotę rano (bardzo, bardzo wcześnie rano - jak dla mnie) wyruszyliśmy z moją siostrą z zamiarem dotarcia na Połoninę Wetlińską. Pogoda, która w okolicach Rzeszowa była raczej nieciekawa, na miejscu nagrodziła nasze poświęcenie (jeśli ktoś ma jeszcze wątpliwości to już wyjaśniam: nienawidzę wcześnie wstawać!). Zdążyliśmy zachwycić się efektem inwersji no i oczywiście mieliśmy wspaniałe warunki do fotgrafowania.

Połonina Wetlińska w jesiennym słońcu.

W drodze zatrzymaliśmy się na jednym z mostów na rzece Solinka by fotografować jesienne kolory. Mam wrażenie, że to była ostatnia taka szansa w tym roku - prognozy pogody nie są najlepsze. Ale - jeśli planujecie fotografować jesień w Bieszczadach - mam nadzieję, że się mylę ...

Rzeka Solinka w barwach jesieni.

Śladami Ikon - Ulucz (kolejne starcie)

2010-10-18T21:22:00.005+02:00

Niewiele jest tak "magicznych" obiektów jak cerkiew w Uluczu.

O samej cerkwii nie będę się rozpisywał - napisałem o niej kilka słów w tym poście. Poza tym, jeśli ktoś chciałby dowiedzieć się więcej: Google Twoim przyjacielem.

Wspomnę jedynie, iż - inaczej niż za pierwszym razem - teraz wiedziałem, że równie ważny jak aparat, jest w tym miejscu statyw. Uzbrojony więc w najważniejsze akcesoria oraz pomysł na wykorzystanie nowoczesnych technologii obróbki zdjęć, wyruszyłem w towarzystwie siostrzyczki na podbój Ulucza.

Foto Day 3.0 #3

2010-10-16T21:27:00.005+02:00

Trzecia, ostatnia część "trylogii" pod hasłem Foto Day. Tym razem elementem łączącym zdjęcia jest człowiek. I - choć moje odczucie jest takie, że jako człowiek-klient PKP - nie stanowiłem zbytniej wartości dla tej instytucji, to jednak ludzie i kolej zawsze współistnieli i jednym bez drugich byłoby ciężko.

Foto Day ; #3.1

Foto Day ; #3.2

Foto Day ; #3.3

Foto Day 3.0 #2

2010-10-13T19:43:00.009+02:00

Odsłona druga: budynki. Pierwsze skojarzenia to kasy biletowe, śmierdzące poczekalnie, bary z nieświeżym jedzeniem. Ale - jak wspomniałem dwa posty niżej - zdjęcia są mocno okołokolejowe więc musicie mi uwierzyć na słowo, że przedstawione poniżej budynki znajdują się na terenie PKP.

FotoDay 3.0 ; #2.1

FotoDay 3.0 ; #2.2

FotoDay 3.0 ; 2.3

Foto Day 3.0 #1

2010-10-11T22:16:00.007+02:00

No to pierwsza tura zdjęć z sobotniego Foto Day. Wspólny mianownik dla tych trzech fotografii to: wagon. Ponieważ miejscem pleneru były tereny rzeszowskiego PKP, wagon wydaje się oczywistym obiektem zainteresowania obiektywu. Czy to "upiększony" przez artystę-graficiarza, czy to spalony, czy w końcu służący za tymczasowy dom ekip remontowych. Każdy z nich pokazany w detalu - w całości nie wzbudził mojego zainteresowania.

FotoDay3.0 ; #1.1

FotoDay3.0 ; #1.2

FotoDay3.0 ; #1.3

Foto Day 3.0

2010-10-09T23:14:00.004+02:00

FotoDay3.0 ; #0.1

Dzisiaj, na terenach rzeszowskiego PKP odbyła się trzecia edycja Foto Day. Była piękna pogoda, fajne światło, ludzi kupa i kilka fajnych miejsc do sfotografowania. To tak w telegraficznym skrócie.

Ponieważ ta edycja imprezy miała oznaczenie "3.0", wymyśliłem sobie, że zdjęcia które tam popełniłem pokażę w trzech "porcjach" (czyli w trzech kolejnych postach) po trzy fotki. Ot taki kaprys. No i okazja do poćwiczenia trudnej sztuki odsiewu zdjęć.

Od razu lojalnie ostrzegam: mimo, że był to (w swoim zamierzeniu) plener kolejowy to sporo moich zdjęć jest - delikatnie mówiąc - okołokolejowych. A to koło ma całkiem spooory promień. Ostatnio kręcą mnie głębokie cienie, gra kolorów i geometria. I - o dziwo - wszystko to znalazłem na kolei! Zapraszam.

Na łatwiznę

2010-10-04T17:01:00.005+02:00

Luzaki

Odwieczny mój dylemat: co tu zrobić, żeby się nie narobić a było zrobione? Jak się ten dylemat ma do fotografii? Ano dość prosto: podobają mi się zdjęcia czarno-białe. Ale takie, które można otrzymać z negatywu czarno-białego. Niestety, w moim odczuciu, technologia cyfrowa jeszcze nie jest w stanie zaoferować takich zdjęć. Czegoś im brakuje. Czego? Sam nie wiem. Może tej magii zaklętej w czarno-białym negatywie, uwalnianej przy pomocy tajemniczych mikstur takich jak wywoływacz, utrwalacz? Po prostu pliki produkowane przez aparaty cyfrowe tego nie mają. I już! Nawet Mike Johnston napisał na swoim blogu, że dzisiaj fotografujący nie stoi przed dylematem "cyfra czy analog" lecz "kolor czy czerń i biel". Bo jeśli kolor to technologia cyfrowa, jeśli zdjęcia czarno-białe to stary, poczciwy analog. I ja się z tym zgadzam.

Golden Retriever - LUDZKA RASA.

I tutaj dochodzimy do dylematu, o którym wspomniałem na początku. Przy wywoływaniu negatywów trzeba się trochę napracować. O robieniu odbitek już nie wspomnę - bo TO jest dopiero robota! Więc jak tu się nie narobić? Oto mój sposób: postanowiłem wypróbować negatyw Kodak BW400CN. Jest to negatyw czarno-biały a jego podstawową zaletą jest to, że nie trzeba go samemu wywoływać lecz można zanieść go do laboratorium i tam zostanie wywołany w procesie C-41 (czyli tak samo jak film kolorowy). Później wystarczy negatyw zeskanować (a skanuje się go łatwo i przyjemnie) i już mamy zdjęcie w komputerze. Proste? Proste! Ale jak zwykle jest jakiś haczyk. Ten film prawie nie ma ziarna! A ja lubię ziarno! Kontrasty są fajne, rozpiętość tonalna też. Ale nie ma ziarna.

Kodak BW400CN w akcji - wszystko super, tylko gdzie jest ziarno.

Wszystkie zamieszczone dzisiaj zdjęcia są zrobione na tym właśnie negatywie. Każdy może sam ocenić czy mu się podoba czy nie.

Skansen w Sanoku

2010-10-02T22:16:00.015+02:00

No i w końcu udało mi się dotrzeć do skansenu w Sanoku. Tyle razy byłem w tym mieście ale nigdy nie było okazji by wstąpić do tak zachwalanego obiektu. Wczoraj jednak, w przerwie między sprawami służbowymi a prywatnymi, znalazłem czas by zwiedzić skansen. Na dodatek - dzięki uprzejmości Piotrka (wielkie "JOŁ" Piotruś dla Ciebie :-) - miałem pierwszy raz okazję pofotografować hybrydą (czy, jak niektórzy mówią, "bezlusterkowcem") Sony NEX 5. No i moje wnioski są następujące:
- jest lekki i niezbyt dużych rozmiarów,
- obsługa jest całkiem przyjemna a będzie jeszcze przyjemniejsza kiedy Sony zaktualizuje oprogramowanie (a podobno zrobi to niebawem) i wyciągnie niektóre przydatne funkcje "na wierzch" (np. zmianę czułości, balansu bieli, itp),
- wystarczająco szybko (w dalszej części opiszę co rozumiem pod tym pojęciem) reaguje na działania fotografującego.

Szczerze mówiąc to - jeśli hybrydy będą rozwijać się nadal w takim tempie - to nie wróżę przyszłości tanim, amatorskim lustrzankom. A właściwie to nie widzę sensu by je kupować. Do tej pory obecność tanich lustrzanek była uzasadniona: miały większą matrycę niż najbardziej nawet zaawansowane kompakty (a co za tym idzie dawały możliwości niedostępne dla użytkowników kompaktów), miały wymienne obiektywy, były szybsze w działaniu (a dokładniej rzecz biorąc szybciej reagowały na to co chciał zrobić fotografujący).

Teraz to się zmieniło: Sony NEX 5 ma matrycę APS-C - czyli dokładnie takiej samej wielkości jak wszystkie lustrzanki (oczywiście nie licząc tych pełnoklatkowych - ale to na razie jest sprzęt z innej bajki). NEX 5 ma wymienne obiektywy - co prawda nie ma jeszcze zbyt wielu dostępnych do niego obiektywów ze stajni SONY ale to się wkrótce zmieni (nie mówiąc już o tym, że do NEXa można przez przejściówki podpiąć szkła innych producentów). No i na końcu: NEX 5 jest wystarczająco szybki jak na aparat do codziennych zdjęć, na spacerze, w górach, itp. Nie jest to aparat reporterski - to jasne. Ale szczerze mówiąc to lustrzanki dostępne za cenę "Soniaka" też nie są.
I co ważne: wszystkie te "lustrzankowe" parametry zamknięte zostały w obudowie znacznie mniejszej i lżejszej od lustrzanek! Dla tych, co podobnie jak ja, mają na bakier z kręgosłupem to spora zaleta!

A teraz jeśli chodzi o to, co najważniejsze: zdjęcia. Mnie się podobają. Te, które oglądacie to "surowe" JPG-i prosto z aparatu (jedynie zmniejszone i - jak to po zmniejszeniu - lekko wyostrzone). Aparat ustawiłem w tryb manualny, ręcznie ustawiałem też czułość, balans bieli. Dobierając ekspozycję kierowałem się głównie histogramem, który można sobie wyświetlić na ekranie a który cały czas działa "dynamicznie" (bardzo przydatna rzecz).

Inna fajna funkcja to fotografowanie w trybie HDR. Wczorajsza aura była wyjątkowo niesprzyjająca do fotgrafowania obiektów zbudowanych głównie z ciemnego drewna lub czarnej stali. Jednak z włączoną funkcją HDR aparat radził sobie nieźle z tymi warunkami. Co prawda zdjęcia lekko traciły na kontraście (co zrozumiałe) ale w tym przypadku niewielka korekta podczas obróbki wystarczała w zupełności. I tu muszę lojalnie wszystkich ostrzec: funkcja HDR w hybrydzie Sony UZALEŻNIA. Jak raz zobaczysz, że działa dobrze to będziesz jej używać namiętnie.
Poniżej zdjęcia zrobione właśnie z użyciem trybu HDR.

No i oczywiście nie może zabraknąć kilku słów o samym skansenie. Obiekt jest z pewnością urokliwy - choć w chwili obecnej przypomina spory plac budowy. No ale ta budowa ma na celu zwiększenie atrakcyjności i wartości skansenu więc należy się z tego cieszyć. Właściwie moje zwiedzanie było dość pobieżne i chyba nawet bardziej nastawione na fotografowanie niż zgłębianie wiedzy o dawnych mieszkańcach naszych terenów. Ale i tak zajęło mi to dobre 1,5 godz. Największe wrażenie zrobiła na mnie część skansenu poświęcona przemysłowi naftowemu. No i oczywiście cerkiewki! Ale to chyba nie jest zaskoczeniem dla kogoś kto od czasu do czasu zagląda na tego bloga...

Och, Ach i Ehhh

2010-09-25T08:08:00.005+02:00

Właściwie to nigdy nie pisałem na tym blogu o technicznych nowinkach w świecie fotografii. Ale spece z Fuji sprawili, że nie mogę przejść obok ich nowego "dziecka" obojętnie. Zdjęcie pochodzi ze strony www.optyczne.pl - tam też znajdziecie krótki opis X100 i informację prasową producenta.

Och.... to co Fuji pokazało na targach Photokina to prawdziwe cudeńko. Kompaktowy aparat cyfrowy, swoją stylistyką nawiązujący do pięknych, klasycznych dalmierzowców. Obudowa ze stopu magnezu, pokrętła z metalu? To nowość w kompaktach cyfrowych! No a dzięki pokrętłom można sprawdzić podstawowe ustawienia aparatu bez uruchamiania go (koniec z częstym "grzebaniem" w menu). Fuji X100 posiada jasny (f/2) obiektyw o ogniskowej odpowiadającej 35mm. Niektórzy narzekają, że optyka jest niewymienna. Ale nie ja! Wreszcie koniec z dylematem, który obiektyw podpiąć, który wziąć ze sobą na spacer a który zostawić w domu. To co mi się podoba to fakt, że obiektyw jest niewielkich rozmiarów, nie chowa się w aparacie gdy ten jest wyłączony (co skraca czas "startu" aparatu), posiada pierścień przysłon i wbudowany filtr ND (dzięki któremu można używać dużych otworów przysłony przy bardzo jasnych warunkach oświetleniowych).

Ach.... i te parametry. Matryca CMOS APS-C (czyli całkiem spora jak na niewielki kompakt), czułość do ISO6400 (z możliwością "rozszerzenia" do 12800), migawka do 1/4000 sek. Nie będę tu wspominał o "szybkostrzelności" aparatu, kręceniu filmów, itp. Dla mnie - w tego typu aparacie - te rzeczy nie mają znaczenia. Wg mnie jest to typowy, spacerowy aparat, idealny do fotografii ulicznej. Niewielki, dyskretny i .... PIĘKNY.

Bardzo sympatyczna prezentacja nowego aparatu - zachęcam do oglądnięcia.

X100 ma się pojawić w sprzedaży na początku 2011 roku i jego przewidywana cena to ... ok 1300-1500USD. Jedyna nadzieja, że aparat okaże się jakimś totalnie nieudanym modelem, na którego użytkownicy będą "psioczyć". Bo inaczej będę musiał go mieć a naprawdę nie wem za co kupię. Ehhh....

Na smutno

2010-09-20T21:02:00.002+02:00

Ostatnie dni (a właściwie dwa ostatnie tygodnie) nieszczególnie nastrajają mnie do pisania i fotografowania. Udział w dwóch pogrzebach każdego może zniechęcić.
Kiedy umiera osoba w podeszłym wieku, to czujesz smutek ale godzisz się z tym, gdzieś podświadomie wiesz, że taka jest kolej rzeczy. Kiedy jednak masz 36 lat i odprowadzasz na ostatni spoczynek kogoś w swoim wieku - zaczynasz dużo myśleć. Sporo pytań krąży po głowie. Następuje taki rodzaj zamyślenia, z którego - pomimo wykonywania jak gdyby nigdy-nic codziennych czynności - trudno jest się wyrwać.
Sebastian jest już po drugiej stronie - mam nadzieję, że po tej lepszej. A tutaj pozostaje tyle pytań bez odpowiedzi...

Analogowo

2010-09-05T19:06:00.012+02:00

Miało być takie fajne, trochę industrialne zdjęcie - ale samolot nie chciał współpracować. A gdyby leciał niżej lub chociaż skręcił to byłby dużo lepiej widoczny...

W końcu się zmobilizowałem i wywołałem dwa negatywy, które czekały na to już .... długo. Wystarczy wspomnieć, że na jednym z nich jest widoczna choinka z rzeszowskiego rynku. Tak jakoś wyszło, że nie miałem natchnienia by zrobić to wcześniej. Ale jak to mówią: lepiej późno niż wcale. Zdjęcia nie są jakieś rewelacyjne - trochę szwędaczki po ulicach Rzeszowa, trochę fotek zrobionych koło domu.

Gołębie też niechętnie współpracują - mogły się jakoś bardziej wyeksponować. A może to wina fotografa? Nieeee...

Z informacji nieco bardziej technicznych: obydwa negatywy to Kodak Tri-X, wywołany w Microphenie. Jeden z nich został zrobiony aparatem Leica M3, drugi Nikonem FE.

Z głową w chmurach

2010-09-01T22:43:00.008+02:00

Miało być słoneczko, błękitne niebo i nieliczne chmurki - były tylko chmurki za to w ilościach hurtowych.

W ostatni łikend sierpnia tak się śjakoś złożyło, że znalazłem się w Bieszczadzie. Jak i dlaczego to opowieść równie długa co ciekawa ale do opowiadania tylko w wąskim gronie. Grunt, że nadarzyła się okazja żeby pofotografować na Połoninie Wetlińskiej. Ponieważ do tej pory zawsze docierałem tylko do Chatki Puchatka, ucieszył mnie fakt, że tym razem będzie okazja ruszyć grzbietem w stronę Smerka (qrcze, tak to się odmienia?). Jednak - a jakże by inaczej - pogoda postanowiła, że nie będzie lekko. Pominę już fakt 45-cio minutowego schodzenia w ulewnym deszczu i przy akompaniamencie grzmotów. Jednak to, że prawie całą drogę łaziliśmy w chmurach a widoczność nie przekraczała 50m - to już jest złośliwość losu w najokrutniejszym wydaniu!
Na szczęście (i na pocieszenie) pogoda kilka razy sprawdzała moją czujność (i gotowość aparatu) i czasem mieliśmy kilkusekundowe, landszaftowe seanse.

Nie trudno było stracić kolegów z oczu - wystarczyło na chwilę przystanąć robiąc zdjęcia.

Tak "nasłonecznionych" chwil było naprawdę niewiele.

Jedna z ostatnich takich chwil - 5 minut później już lało jak ...

Na każdej wycieczce najważniejsze jest dobre towarzystwo.

Fuji REALA znowu w akcji

2010-08-24T22:30:00.009+02:00

Lubię takie geometryczne zdjęcia - w tym przypadku rządzą prostąkąty .

Dwa posty niżej pisałem o tym, że Fuji REALA to fajny negatyw i warto zrobić sobie jego zapas. Listonosz kilka dni temu dostarczył paczuszkę z 10 pudełkami świeżutkich filmów, załadowałem więc swojego Nikona FE jednym z nich, wziąłem ze sobą obiektywy 50 i 28 mm i ruszyłem na spacer. Tym razem po ulicach Rzeszowa.

Taka zabawa - raz gołębie siedzą na ziemi a dziewczynka fruwa ...

... a raz dziewczynka na ziemi a gołębie fruwają.

Szumna nazwa - skromne obejście.

Burzowo

2010-08-18T19:12:00.003+02:00

Kolejny dowód na to, że warto zawsze mieć przy sobie aparat fotograficzny.

Ostatnimi czasy pogoda potrafi płatać niezłe figle. Zmienia się bardzo dynamicznie i przeważnie zmiany te kończą się gwałtownymi burzami. W zeszły piątek (trzynastego!) jechałem do pracy i moim oczom ukazały się niesamowite burzowe chmury. Pomiędzy nimi wąski pasek "pogodnego" nieba. Zatrzymałem samochód i - mimo niezbyt atrakcyjnego "pleneru" - zrobiłem zdjęcie. Pomyślałem, że ze względu na domy i druty fotka będzie do bani. Zrobiłem jeszcze jedno zdjęcie samego nieba i postanowiłem jechać dalej i po wjechaniu na jakąś górkę zrobić zdjęcie tych chmur z jakimś atrakcyjniejszym krajobrazem. I co się okazało? Ano to, że 5 minut później chmury się jakoś rozeszły i nie było już takiego fajnego efektu. A zdjęcie z drutami i domkiem okazało się ciekawsze od zdjęcia samego nieba. Potwierdza się stara prawda, o której już kiedyś tu pisałem: nigdy nie rezygnuj z okazji do zrobienia zdjęcia - drugiej szansy możesz już nie mieć...

Bezsenność w Tyczynie

2010-08-09T01:03:00.011+02:00

Stare kamienice i podwórka Przemyśla. Negatyw Fuji REALA jest stworzony do takich klimatów...

Ten post to będzie niezły miszung. Zacznijmy od tytułu. Dla tych którzy mnie nie znają spieszę z wyjaśnieniem: nie, nie jestem podobny do Toma Henksa a Tyczyn tylko w niewielkim stopniu przypomina Seatlle. Za to dzisiaj nie mogę zasnąć zupełnie jak Al Pacino w filmie "Bezsenność" (kto nie oglądał ten natychmiast biegnie do wypożyczalni bo to naprawdę dobry film). I dlatego taki tytuł posta. I choć wszystkie zdjęcia poświęcone są mojemu ukochanemu Przemyślowi a głównym bohaterem tego posta jest negatyw kolorowy Fuji REALA to najwięcej miejsca poświęcę skanerowi i jego oprogramowaniu. Straszny bajzel tematyczny, ktoś powie. Otóż nie! To nie bałagan - to artystyczny nieład! W końcu to blog fotograficzny, tak czy nie?

Trzepak - łezka się kręci w oku na wspomnienie tych wszystkich zabaw. Czy dzisiejsze dzieciaki bawią się jeszcze na trzepakach?

No to teraz o skanerze. Jak już pisałem w tym poście do skanowania negatywów używam sknaera EPSON V200, do którego dołączony jest program Epson Scan. I o ile do skanowania negatywów czarno-białych program ten sprawdzał się nieźle to kiedy przyszło do skanowania, wspomnianej wcześniej, kolorowej Reali to pojawił się problem. Nie potrafiłem sobie poradzić z "odjechanymi" kolorami, balansem bieli i temu podobnymi rzeczami. Zeskanowane zdjęcia wyglądały fatalnie. I mimo tego, że klika klatek uważałem za dobre - negatyw trafił do szuflady. Ale dzisiaj (a właściwie to już wczoraj) przypadkowo, buszując w necie, natknąłem się na bardzo dobry przepis na skanowanie tego filmu programem VueScan. Każdego kto jest ciekawy przepisu odsyłam TUTAJ.

Nie wdając się w zbędne szczegóły chodzi o to, jak skalibrować to całe ustrojstwo pod konkretny negatyw. Pięć minut zabawy i .... et voila! Wszystkie pokazane tu zdjęcia poskanowałem tą metodą i jestem bardzo zadowlony z wyników. Jest jeden minus skanowania tym programem i tą metodą. Czas. Zabiera to sporo czasu. Epson Scan ma tą zaletę, że po dokonaniu Preview dzieli pasek filmu na klatki i wszystko co ja muszę zrobić to wskazać które z nich mają być poskanowane. Resztą zajmuje się oprogramowanie. A w VueScan trzeba każdą klatkę zaznaczyć przy pomocy znacznika i dopiero wtedy skanować. No ale tak to już w życiu jest. Zawsze k...a coś!

Z ciasnego podwórza, na wyższą kondygnację wchodzi się drewnianymi, zadaszonymi schodami.

No i - dla formalności - parę słów o samym negatywie. Fuji REALA to film o czułości ISO100. Ma - jak na negatyw - bardzo małe ziarno (w filmach czarno-białych bardzo lubię ziarno ale w kolorowych już nie), niesamowity sposób oddawania kolorów i fajny kontrast. Wiem, że określenia fajny czy niesamowity są mało precyzyjne i bardzo subiektywne. Ale nie potrafię inaczej tego opisać. Wg mnie kolory są jednocześnie nasycone i - w pewien sposób - pastelowe. Kontrast jest wysoki ale nie przesadzony. Ot po prostu - w sam raz. Mnie się bardzo podoba. A ponieważ - niestety - zaparzestano produkowania tego zacnego materiału muszę pomyśleć o zrobieniu zapasu.

Hmmm ... podobne zdjęcie zrobiłem kiedyś na jednym z rzeszowskich podwórek.

Tak czy inaczej. Jeśli myślicie o tym, aby jeszcze od czasu do czasu, ot tak - dla rozrywki odstawić cyfrę i pofotgrafować analogiem to koniecznie kupcie kilka rolek Reali. W lodówce może leżeć kilka lat i z pewnością będziecie zadowoleni z efektów.

Wejście do kamienicy od podwórza.

No i tak zupełnie na koniec coś o samych zdjęciach. Zrobione zostały Nikonem FE, obiektywem 35mm i - jak już wspomniałem - na filmie Fuji Reala. Zdjęcia są efektem wiosennego szwędania się po starych zakątkach Przemyśla, w zacnym towarzystwie niejakiego Chrząszcza (którego oczywiście serdecznie pozdrawiam). O Chrząszczu mógłbym napisać baaaardzo dużo ale niech starczy tylko to: gdybym wypił z nim tyle kawy, ile wypiłem innych trunków, to nie mógłbym spać przez kilka lat! Przemyśl nie byłby taki sam w moich wspomnieniach gdyby nie Chrząszcz ...

Szeeeroookooooo

2010-08-06T22:38:00.005+02:00

W Hyżnem, nieopodal trasy Rzeszów-Dynów, stoi sobie taki oto drewniany budynek.

Dzisiaj zdjęcia z mocno szerokokątnego punktu widzenia. A przedmiotem moich wypocin jest stary dom parafialny, pochodzący z 1936 roku. Nikt chyba nie dba o ten budynek bo jego stan jest - delikatnie mówiąc - opłakany. Na drzwiach wisi kłódka a nad wejściem widnieje napis ostrzegający o zagrożeniu związanym z zawaleniem budynku. Wokół obiektu błoto i ślady pracy ciężkiego sprzętu. Szkoda...

Może i ten drewniany budynek nie jest jakimś wyjątkowo starym zabytkiem ale "łycha" koparki nijak tu nie pasuje...

Bieszczad

2010-08-01T13:41:00.006+02:00

A czyje to takie piękne nogi, zapytacie? Moje!!! To zdjęcie to wspólne dzieło moje i Pani Żony.

Wczoraj udało nam się wyrwać na wycieczkę. Co prawda spędziliśmy z moimi dziewczynami w Bieszczadzie (tak przez wieki nazywano obecne Bieszczady) tylko kilka godzin ale i tak fajnie się bawiliśmy.
Taka ciekawostka. Dawny polski leksykograf, Samuel Bogumił Linde tak pisał o tym regionie: "część gór Karpackich, dawniej rozbójnictwem sławna, przytułek łotrów". To by tłumaczyło dlaczego nas tam tak ciągnie...

W pobliżu naszych "włości" płynie malowniczy strumyk, kończący się takimi oto "wodospadami".

Po drodze zaliczyliśmy ruiny zamku na Górze Sobień. Widok jaki się z tamtąd rozciąga nigdy mi się nie znudzi.

Jaka piękna brzydka pogoda

2010-07-28T18:58:00.004+02:00

To zdjęcie zostało zrobione w marcu. Ale to co od kilku dni dzieje się za oknem niewiele się różni od wczesno-wiosennej aury...

Właściwie to należałoby strasznie narzekać na pogodę. Że pada, że zimno, że ogólnie do bani. Ale tak naprawdę nie powinienem być zaskoczony aurą. W końcu jestem na urlopie! Niby czemu wieloletnia tradycja miała być przerwana w tym roku? To, że przez tydzień było ładnie to i tak niemały sukces. Choć trzeba przyznać, że pogoda w czasie mojego urlopu to niezły miszung. Pierwszy tydzień to 35 stC i upał trudny do zniesienia, drugi to maksymalnie 15 stC i deszcz. To już bym wolał, żeby przez dwa tygodnie było 25 stopni i słoneczko z czasowymi zachmurzeniami. Średnia wyszłaby ta sama ale ogólne wrażenia zupełnie inne. No ale tak to tylko w Erze..

Ćem

2010-07-24T13:06:00.004+02:00

Poszewka z poduszki, na niej kwiatek, na kwiatku ćma .... żywa ćma.

Zdjęcia sytuacyjne to takie, w których niby nic specjalnego się nie dzieje ale jednak .... jak się dobrze przyglądnąć .... to jest w nich coś. Powyższe zdjęcie to niby nic takiego: ot, kawałek poszewki na poduszce w naszej sypialni. Kwiatek, ćma. To, że ćma jest żywa i chwilę wcześniej wleciała do sypialni to jeszcze nic. To, że kolorystycznie pasuje niemal idealnie do poszewki to już fajnie. To, że usiadła akurat na łodydze kwiatka to już naprawdę niezły fuks. Ale to, że pod ręką leżał aparat to już nie jest dziełem przypadku...

Chłopaki na kombajnie

2010-06-21T23:18:00.003+02:00

Eehhh, ci wspaniali chłopcy na swych szalejących maszynach ....

Futbolowo

2010-06-13T21:38:00.005+02:00

Rozpoczęły się Mistrzostwa Świata w piłce nożnej więc i ja coś w temacie. Nasz Bartunio od 2 miesięcy ostro wziął się za trenowanie piłki nożnej w lokalnym Strugu Tyczyn. Całe jego życie kręci się obecnnie wokół tej dyscypliny. Trudno jest z nim pogadać o czymś innym niż futbol.
W tamtym tygodniu nasza gwiazda miała szczególne powody do dumy: trener powołał Bartka do drużyny na turniej. Otrzymał dres klubowy oraz strój piłkarski - nie mogło więc obyć się bez sesji fotograficznej.

Prośba o pomoc

2010-06-06T23:32:00.002+02:00

Tym razem będzie zupełnie inny post. Zupełnie poważny.
Mój przyjaciel z czasów studenckich walczy z paskudnym nowotworem: glejakiem wielopostaciowym. Sebastian z zamiłowania jest wędkarzem. Po studiach został na uczelni jako pracownik naukowy AGH. Niestety, w chwili obecnej stan jego zdrowia nie pozwala mu kontynuować pracy. Utrzymanie 3-osobowej rodziny spoczywa na jego żonie - Agnieszce.
Niestety pieprzony NFZ nie uważa za stosowne refundować chemioterapii a koszt jednej dawki leczenia to ok. 12 tys PLN !!! Pacjent powinien przyjąć 6 dawek ....
Dlatego serdecznie proszę, a nawet błagam każdego kto czyta tego bloga o wsparcie. Kwota nie gra roli - każdy grosz jest tu na wagę złota. Sebastian ma założone subkonto w Fundacji Anny Dymnej "Mimo Wszystko". Nr konta to: 12 2490 0005 0000 4600 4376 9326, w tytule przelwu należy wpisać: Sebastian Mularz. Więcej informacji na stronie internetowej Sebastiana.

Łąkowo

2010-06-05T16:32:00.005+02:00

Wreszcie jakieś zdjęcie zrobione przeze mnie. Nie, żeby śjakaś tam sztuka zaraz. Ale zawsze coś! Tym razem na sąsiedniej łące, podlanej dzień wcześniej przez rów melioracyjny. Podnosząca się mgiełka, słabe światło tuż po zachodzie słońca, czas 1/3 sek. plus Pani Żona, którą do aktywności zachęcały wygłodniałe komary - to wszystko stworzyło, moim zdaniem, fajny klimat zdjęcia.

Prywatny raj

2010-06-04T11:06:00.003+02:00

Uwaga bo będzie filozoficznie i nostalgicznie (zupełnie jak dzisiaj za oknem). W nawiązaniu do zdjęcia z poprzedniego posta, taki oto cytat mi się spodobał:

"Trzy rzeczy zostały z raju: gwiazdy, kwiaty i oczy dziecka. "

- Dante Alighieri -

Gwiazdy - to wiadomo. Kwiatki się posadzi koło domu - no problem (jak mawiają górale bagienni). Ale to o co najtrudniej mamy wokół siebie pod dostatkiem.

Po przerwie

2010-05-31T22:18:00.004+02:00

No więc tak .... znowu jakaś przerwa .... kolejna już, z resztą .... także ten .... tak.... nie ma co owijać w bawełnę: nie mam żadnych fajnych zdjęć, żeby tu zamieścić. Więc zamieszczę fotografię zrobioną przez Panią Żonę, która to czerpie niewyczerpaną satysfakcję z focenia naszych diablątek.

A ja - tymczasem - mam niesamowite parcie na wędkarstwo. A ponieważ się starzeję coraz bardziej "kręci mnie" siedzenie na brzegu, wpatrywanie się w spławik (lub inny sygnalizator brań) przerywane nierzadko drzemką, z której budzi mnie własne chrapanie lub plusk rozlanego piwa z puszki, która podczas drzemki wypada mi z ręki. Ponieważ czuję się oszukany przez pogodę (która sprawia, że na Sanie nie da się łowić), kolegów którzy nie wykupili licencji na ten rok (Marcin K. - ten sam, który przed dwoma laty tak gorąco namwiał mnie na wędkarstwo - tak, tak o Ciebie chodzi!) oraz przez los, który nie pozwala mi trafić "szóstki" w lotto (co pozwoliłoby nadrobić 10-cio letnie zaległości w spaniu) - z tych wszystkich powodów mam zamiar zakupić krzesełko wędkarskie i dalej ucinać samotne drzemki na brzegach komercyjnych łowisk Podkarpacia ...

Paniaga

2010-05-04T20:25:00.009+02:00

W tak uroczystym dniu jakim jest 3 maj, na rzeszowskim rynku królują barwy biało-czerwone - i to nie tylko za sprawą flag narodowych ...

Jak co roku w czasie majówki swoje święto obchodzi ulica 3-go maja. Paniaga - jak niegdyś pieszczotliwie nazywali tę ulicę Rzeszowianie - zamienia się tego dnia w wielobarwny korowód ludzkich twarzy. Pewnie dlatego uznałem, że warto do zdjęć zastosować obróbkę czarno-białą. No bo w końcu co, kurcze blade ... jak mawiał Mikołajek.

Nnooo może z jednym kolorowym wyjątkiem ...

Wiar

2010-04-22T18:58:00.008+02:00

Cisza, spokój i piękna rzeka. To właśnie oferuje Wiar.

Drugi rok z rzędu miałem okazję wybrać się z wędką nad Wiar. W zeszłym roku nic nie zawisło na kotwiczce - w tym roku był to ... hmmm ... pstrąg to za dużo powiedziane .... pstrążek .... tak, to pasuje lepiej. Jednak jak pisałem w tym wątku to nie o ryby tu chodzi. To co przyciąga nas w okolice lotniska Krajna to wspaniała cisza, brak ludzi i naprawdę dzika rzeka. Za rok pojadę tam znowu. Na pewno ...

2010-04-11T22:03:00.001+02:00

Plenerkowo-cyfrowo

2010-04-06T19:22:00.008+02:00

No i zapowiedziane wcześniej cyfrowe fotki z szwędania się w ramach Soboty z Aparatem.

Sezon wędkarski rozpoczęty

2010-04-03T10:31:00.005+02:00

Wspólne wędkowanie - fajnie mieć syna z którym można wyskoczyć na rybki...

Czy już kiedyś wspominałem, że przy czwóce dzieci warto - wybierając sobie hobby - zadbać o to, by wymagało ono oddalenia się od domu na bezpieczną odległość? Fotografia, jazda na rowerze i wędkarstwo. Idealny zestaw. Co prawda fotografować można w domu i jego najbliższym otoczeniu. No trudno. Ale kolarstwo i wędkarstwo to już jest TO.
Wczoraj udało się - po raz pierwszy w tym sezonie - wygospodarować 2 godzinku czasu i wyskoczyć z wędką na pobliski Strug. Moja najstarsza pociecha towarzyszy mi coraz częściej zarówno w wycieczkach rowerowych jak i w wyprawach wędkarskich. Ale to akurat jest OK. Fajnie spędza się czas z synem na wspólnych zainteresowaniach. Mam nadzieję, że w miarę dorastania pozostali będą do nas dołączać.

Plenerkowo - analogowo

2010-04-02T17:56:00.004+02:00

Kiedy włóczysz się po ulicach z innymi fotografującymi, czasem to przeszkadza a czasem - gdy dookoła nic się nie dzieje - daje możliwość zrobienia im fajnego zdjęcia.

Dzisiaj zapowiedziane zdjęcia z ostatniego (sobotniego) szwędania po ulicach i kamienicach Rzeszowa.

Jak wskazuje tytuł posta, wszystkie zdjęcia zostały zrobione w tradycyjny sposób: Nikonem FE (któremu chyba wkrótce poświęce osobnego posta), obiektywem 50mm, na filmie b&w i wywołane w ciemni. Co prawda nie ma jeszcze ich papierowej wersji ale idą Święta i może znajdzie się odrobina czasu na zrobienie odbitek. W każdym razie wywoływacz do papierów kupiłem ... no bo wiecie ... na wszelki wypadek proboszcz miał gosposię ...

Bez tytułu

2010-03-28T14:50:00.002+02:00

Prostując nogi w czasie przerwy w podróży warto zerknąć na szybę samochodu. Odbijające sięw niej światła czasem tworzą fajne efekty.

Nie mam kompletnie pomysłu na tytuł dla tego posta. Właściwie ten post powstaje tylko dlatego, że chcę wrzucić powyższe zdjęcie. Nie żebym uważał, że jest jakieś wyjątkowe. Po prostu chcę i już!

A wkrótce pojawią się nowe fotki w większej ilości. Wczoraj odbył się fajny plenerek zorganizowany wspólnie przez RKF oraz MM Rzeszów w ramach akcji Sobota z aparatem. Więcej informacji tutaj. Zjawiło się około 20 0sób a zdjęcia uczestników można oglądać na stronie RKFu w dziale "Najnowsze fotki".

Sezon rowerowy rozpoczęty

2010-03-25T19:07:00.004+01:00

Z nowymi kółeczkami szosóweczka prezentuje się całkiem-całkiem. Dobrze, że zrobiłem zdjęcie przed wyjazdem - po powrocie koła były już szare jak nasze piękne ulice...

Pogoda dzisiaj była niesamowita. Termometr twierdził nawet, że jest 21 st. C. Uznałem, że szkoda czasu na zastanawianie się czy termomter kłamie czy też nie i postanowiłem zainaugurować sezon rowerowy.
Tak po prawdzie było to już drugie podejście do inauguracji. W niedzielę wybrałem się na rowerek ale efekt był taki, że więcej się nachodziłem niż najeździłem, gdyż po mniej więcej półgodzinnej jeździe dętka tylnego koła uznała, że ma dość i pękła.

Dzisiaj jednak - uzbrojony w nowe dętki, opony i obręcze - przejechałem około 30km bez żadnych przygód i niespodzianek. Nnnnoooo chyba, że uznamy za taką wiatr, który zerwał się jak tylko wsiadłem na rower. Ale tak sytuacja ma miejsce praktycznie zawsze kiedy wsiadam na rower więc trudno ją uznać za coś niezwykłego. I jeszcze jedno: czy wy też tak macie, że bez względu w którą stronę skręcicie to wiatr wieje właśnie w tę przeciwną? Pewnie nie macie ... tylko mnie zawsze coś takiego spotyka ...

Wiosna, ach to ty

2010-03-21T08:32:00.003+01:00

Cienka kra jeszcze gdzie-niegdzie zalega na stawie ale to już naprawdę koniec zimy!

Jeszcze nie tak dawno śnieg i zimny wiatr dołował nas totalnie. Ale od kilku dni w powietrzu pachnie wiosną. Nawet jeśli pada delikatny deszczyk to i tak chce się śpiewać za Markiem Grechutą. A tak przy okazji: czy to ja jestem jakiś "nie-teges" czy wy też czujecie, że pierwszy wiosenny deszczyk pachnie inaczej? Ma taki swój bardzo charakterystyczny zapach - nie da się go pomylić z żadnym innym deszczykiem...
Ale ponieważ wszystko wskazuje, że jednak jestem "normalny inaczej" to jak tylko pojawiają się pierwsze oznaki wiosny to mnie się robi smutno, że wkrótce przyjdzie czas na zaśpiewanie dalszej części piosenki Grechuty: jesień, jesień, jesień jak to tak ...

I żeby usprawiedliwić użycie cyfrowego Nikona (którym zrobiłem powyższe zdjęcie) to nadmienię, że Leica i analogowa fotografia nie poszły w odstawkę. Aparat trafił do przeglądu gdzie zostanie wyczyszczony i wyregulowany tak, aby mógł służyć przez kolejne lata.

Pasja

2010-03-14T14:31:00.007+01:00

Nasze koty miało sporo streu związanego z przybyciem Pasji. Z czasem zwierzaki coraz bardziej się tolerują.

Jakiś czas temu w naszym domu pojawił się nowy lokator. A właściwie pojawiła. Pasja to goldenka o niezwykle pogodnym usposobieniu (jak przystało na typowego Golden Retrievera) i niewyczerpanych pokładach energii. Jak łatwo się domyślić przybyło mi kilka obowiązków. Jednym z nich są spacery z pieskiem. Akurat ten obowiązek nie jest najgorszy - zmusza mnie do ruchu, którego zdecydowanie mam za mało. A gdy pogoda sprzyja (czytaj: jest wystarczająco jasno) staram się mieć ze sobą aparat. Ponieważ moje chciejstwo do fotografii analogowej jeszcze trwa - zazwyczaj mam ze sobą Lejkę.

Goldeny łagodzą obyczaje. Nie można nie uśmiechnąć się na widok tak wesołego futrzaka.

Pewnie na takim spacerze nie łatwo o zdjęcia nadające się do nagrody World Press Photo ale ... może za którymś razem ... kto wie ...

To zdjęcie jest nieostre? Czy może poruszone? Nie ważne i tak je lubię...

Jak ukoić nerwy

2010-03-13T22:30:00.005+01:00

Narzędzie pracy? Też...

Czy drukarka z powyższego zdjęcia może być świadectwem statusu materialnego jej właściciela? Jakże mylne wnioski można wyciągnąć oceniając zbyt pochopnie ludzi. Drukarkę tą zobaczyłem będąc z wizytą w pewnej firmie, której kondycji finansowej wielu mogłoby pozazdrościć. Kiedy powiedziałem, że chętnie sfotografuję to cudo, usłyszałem sympatyczną historię. Otóż brak obudowy drukarki nie wynika z jej złego stanu technicznego, wieku czy też temu podobnych powodów. Została ona usunięta gdyż prezesa tej firmy (który zagląda do tego biura od czasu do czasu) uspokaja widok mechanizmu zadrukowującego czyste kartki papieru.
Lubię takie historyjki i od razu poczułem wzrost sympatii do człowieka, który w taki sposób koi - zszargane bez wątpienia - nerwy...

A jak ty odpoczywasz po ciężkim dniu pracy?

Trening czyni mistrza

2010-03-05T22:23:00.005+01:00

To miało być świetne zdjęcie. A jest takie sobie. Kiedy niezbyt często przystawiasz wizjer do oka przestajesz "widzieć" kadry.

Tytuł posta to wyświechtany frazes. To pewne. Ale wyświechtany wcale nie znaczy nieaktualny. Kiedy dużo fotografujesz, kiedy jesteś "w rytmie" to potrafisz ocenić czy kadr będzie udany czy nie jeszcze zanim wyzwolisz migawkę. Ale kiedy odstawisz aparat na dłużej, kiedy przestajesz "robić zdjęcia" oczami (czyli nawet wtedy gdy nie masz w ręku aparatu) to udane zdjęcie jest bardziej dziełem przypadku niż przemyślanego działania.
Powyższe zdjęcie miało być świetne. Nietypowo pomalowany "maluch" na niemieckich blachach, stojący gdzieś na odludziu, w tle wiatraki - to wszystko składało się na dobre ujęcie. Kiedy patrzyłem przez wizjer to też byłem przekonany, że to będzie TO. Ale nie jest. Bo od dłuższego czasu nie jestem w rytmie. Mam nadzieję, że nie braknie zapału, chęci bądź czasu by to zmienić...

Wody nie dają mi spokoju

2010-02-27T20:06:00.005+01:00

Tak smutny może być tylko Ilford PAN400 w Microphenie.

Takim zdaniem kończy się jeden z moich ulubionych filmów: "Rzeka życia" (pisałem o nim w tym wątku). Ponieważ ostatnimi czasy sentencja ta - nie wiedzieć czemu - często chodzi mi po głowie, postanowiłem pokazać śjakieś zdjęcia z wodą w roli głównej. A że akurat byłem ostatnio w Sieniawie koło Rymanowa gdzie znajduje się zapora ...

Ogień to czy woda? Woda, no bo niby skąd ogień u stóp zapory...

Biednemu zawsze wiatr w oczy

2010-02-21T10:30:00.007+01:00

Tu miało znaleźć się nowe zdjęcie. Niestety, musiałem wstawić stare. Czemu? Przeczytaj...

Biednemu? Głupiemu? Czy może pechowemu? Trudno wywnioskować. Może wszysto po trosze. Ale po kolei. Wczoraj - jak pisałem w poprzednim poście - miałem silne postanowienie (poparte natchnieniem) wejść do ciemni i wywołać dwa filmy naświetlone w połowie minionego roku. Jak postanowiłem tak zrobiłem! Wydawało mi się, że na wywołanie czekają dwa Ilfordy PAN 400, w szufladzie spoczywał nie nadpoczęty Microphen - wszystko zdawało się być pod kontrolą. Jednak - ponieważ okazało się, że mam dwa różne filmy (Ilford PAN i Kodak Tri-X) - zostawiłem Microphen w spokoju i sięgnąłem po D-76 by zastosować wywołanie wyrównawcze (opisane w tym poście). Świeży to on na pewno nie był - nie ma się co oszukiwać! Ale był sprawdzony bo całkiem niedawno (październik był niedawno, prawda?) używałem go i działał bez zarzutu.

Tak czy siak - sprawdziłem D-76 wizualnie i "na węch". Wywoływacz był przezroczysty (a starzejąc się robi się brązowy) i pachniał jak należy. Przystąpiłem więc do roboty. 55 minut wywoływania minęło jak z bicza strzelił, płukanko i utrwalanie. Pierwszy raz serducho zapikało szybciej kiedy wylewałem utrwalacz - miał kolor buraczkowy. Ale uznałem, że może to być wina jednego z filmów - PAN 400 zawsze zabarwiał chemię, choć nigdy w takim stopniu.
Jednak po zakończeniu płukania i otwarciu koreksu chciało mi się płakać. Obydwa filmy były czyściutkie! Ani śladu naświetlania. Nic! Nawet naświetlonych przez producenta numerów klatek na perforacji.
No i teraz jest kilka teorii:
- filmy były nienaświetlone - ta teoria upada szybciej niż powstaje bo po wywołaniu byłyby informacje na perforacji,
- z powodu zbyt wysokiej temperatury którejś z kąpieli emulsja filmu spłynęła - to mogłoby tłumaczyć kolor utrwalacza ale akurat temperatury pilnowałem dość solidnie, a mój termometr Patersona jest naprawdę dokładny,
- stary wywoływacz nie zadziałał - chyba najbardziej prawdopodobna teoria, niestety,
- inny powód, który nie przychodzi mi do głowy albo "kumulacja" różnych - wymienionych wcześniej i nie - przyczyn.

Co by nie było - żal utraconych zdjęć. Może dobrze, że nawet nie pamiętam co na nich było bo jeszcze bardziej byłoby mi szkoda. Ale oto nauczka na przyszłość: trzeba minimalizować szanse na to, że coś pójdzie nie tak. Miejsce starej chemii jest w kanale .... eeeyyy to znaczy w firmie utylizującej odpady.

Jeszcze jedno mnie smuci. Miałem naprawdę dobre chęci by pobawić się w fotografię analogową, długo szukałem zachęty do tego. Kilka (a nawet jedno) dobre ujęcie na którymś z tych dwóch filmów tylko by mnie bardziej nakręciło. A tak? Eeehhhh ...... wiatr w oczy ...

Po przerwie

2010-02-20T13:35:00.006+01:00

Czy dwa miesiące przerwy to dużo jak na bloga? Pewnie tak. No cóż - z różnych powodów nie miałem natchnienia by coś napisać. I nawet nie dlatego żebym nie robił zdjęć bo robiłem. Inna rzecz, że większość takich, które niekoniecznie nadają się do publicznego wglądu.

Ostatnio zmuszam się do chciejstwa. W sensie, że chciałbym mieć ochotę częściej sięgać po swoją Lejkę i film czarno-biały. Idzie mi to jak krew z nosa ale dziś pojawiło się światełko na końcu tunelu. Częściowo za sprawą tego bloga. Jego autor niezbyt często zamieszcza tam nowe fotografie (jak ja go doskonale rozumiem!) ale wiele z nich bardzo mi się podoba.
Tak więc przepłukałem koreks, sprawdziłem czy mam całą potrzebną chemię i postanowiłem wywołać naświetlone jakiś czas temu filmy. Pół roku czekania chyba im wystarczy. Zobaczymy czy się uda...

Spacerkowo

2009-12-20T15:09:00.011+01:00

Dzisiaj - po raz pierwszy od tygodnia, czyli od kiedy mój kręgosłup się zbuntował - wyszedłem z domu na spacerek. Pogoda była piękna: 12 stopni mrozu, bezwietrznie, śnieg skrzypiący pod butami i popołudniowe słoneczko. Wymarzone warunki do spaceru. No i do fotografowania. Nie chcąc przeciążać kręgosłupa postanowiłem wziąć ze sobą najlżejszy zestaw fotograficzny jaki się da. Bez wątpienie najlżejsza byłaby moja poczciwa Leica. Ponieważ jednak pogoda nastrajała do fotografii kolorowej (a nie mam aktualnie w domu kolorowych filmów) zdecydowałem się na opcję cyfrową. Odpiąłem grip od Nikona D90, podłączyłem Nikkora 35/1.8 i ruszyłem "w teren".

Nie tak dawno pisałem o tym, że moja fotografia "służy" głównie rejestrowaniu mojej rzeczywistości. Dzisiaj, kolejny raz, przekonałem się o słuszności takiego podejścia do tego hobby. Czarno-białe zdjęcie widoczne poniżej zostało zrobione w 2006 roku.

Widok na staw, 2006 rok; Bessa R + Color-Skopar 35/2.5

Przedstawia ono staw w pobliżu którego mieszkamy. Staw otoczony jest kilkoma starymi drzewami. Jedno z nich, widoczne na zdjęciu po drugiej stronie stawu, dzisiaj wygląda już nieco inaczej niż 3 lata temu.

Ile lat będą potrzebowały te konary by odrosnąć do stanu poprzedniego? Czy moje dzieci będą za jakiś czas pamiętały jak wyglądała nasza okolica? Otaczający nas świat się zmienia ale to co odchodzi, jeśli wcześniej zostało zapisane w postaci fotografii, w jakiś sposób trwa nadal.
Dobra - tyle o filozofii. Teraz trochę technicznego marudzenia. Jakiś czas temu zacząłem nieco wnikliwiej przeglądać stronę internetową Ken'a Rockwell'a. Mniejsza o to, czy zgadzam się ze wszystkim o czym pisze, z jego podejściem do fotgrafii. Grunt, że jest tam sporo argumentów za tym aby odpuścić sobie fotografowanie w RAWach. Już chwilę temu doszedłem do wniosku, że im lepszy plik "wyjdzie" z aparatu tym lepiej dla fotografującego. Ken pisze na swojej stronie aby wogóle zrezygnować z RAWów na rzecz JPEGów. Pisze też o tym, że dzisiejsze lustrzanki cyfrowe (w szczególności Nikony) mają tak dopracowane algorytmy fotografowania, że w wielu przypadkach można zdać się na automatykę i skupić się na kadrach. Jedyne w co on sam ingeruje to kompensacja ekspozycji i balans bieli, które to ustawia ręcznie. No cóż - przeglądając galerię zdjęć Rockwell'a widać, że pasjonują go głównie krajobrazy. To taki rodzaj fotografii gdzie każdy kadr można poprawić, wykonać jeszcze raz. W reportażu, gdzie wszystko dzieje się szybko im więcej parametrów jest ustawionych wcześniej tym lepiej. Bo zazwyczaj nie ma szansy na drugie ujęcie.
Tak czy inaczej, ponieważ dzisiaj akurat fotografowałem "krajobrazy", postanowiłem fotografować w JPEGach, ustawiając balnas bieli do każdego ujęcia i starając się, aby zdjęcie nie wymagało żadnych poprawek (parametrów ekspozycji) w programach komputerowych. Dzięki temu po powrocie do domu jedyne co zrobiłem, to wybrałem kilka zdjęć do tego bloga, zmniejszyłem je i wyostrzyłem tak, by mogły zostać opublikowane w internecie. Nooo - dodałem też ramki wokół zdjęć lae to nie jest poprawianie zdjęcia a jedynie "dopieszczanie" go.
Ale żeby nie było, że jestem taki odważny i zrezygnowałem z RAWów. O nie! Po to aparaty mają funkcję RAW + JPEG, żebym mógł spać spokojnie....

Plenerkowo

2009-12-17T19:17:00.008+01:00

Stary cmentarz w Rzeszowie; Nikon D90 + Nikkor AF 50mm f/1.4D

Zaglądnąłem dzisiaj na zaprzyjaźnionego bloga miłościwie panującego nam admina RKF'u (pozdrawiam Cię Przemku) i przypomniało mi się to, co mi się ostatnio zapomniało. Pewnie z powodu doskwierającego mi od poniedziałku kręgosłupa zapomniałem napisać o plenerku w jakim miałem przyjemność brać udział w ostatnią niedzielę. Plenerek był niezwykły z kilku powodów. Po pierwsze pogoda dopisała nadzwyczajnie. Co prawda mrozik szczypał w policzki ale piękne słoneczko, niebieskie niebo i nieliczne ale wyraźne churki rekompensowały nam niską temperaturę. Po drugie - dzięki wspomnianemu już Przemkowi - miałem okazję po raz pierwszy pofotgrafować tak nietypowym obiektywem jak Samyang 8mm f/3.5. Oto jedna fotka zrobiona tym obiektywem.

Stary cmentarz w Rzeszowie - nie wiem jak blisko przystawiłem obiektyw do kwiatka ale patrząc na cień było całkiem blisko; Nikon D90 + Samyang 8mm f/3.5

Ostatni - ale i najważniejszy - powód, dla którego ten plenerek był niezwykły jest taki oto, że razem ze mną wybrała się Panni Żona! Po raz pierwszy od kiedy chadzam na różnorakie plenerki!

Byłoby zatem nietaktem gdybym nie zamieścił tutaj także kilku jej fotografii.

Tadeusz Nalepa wrócił do Rzeszowa! Nikon D90 + Nikkor AF 50mm f/1.4D; fot. Pani Żona

Stary cmentarz w Rzeszowie; Nikon D90 + Samyang 8mm f/3.5; fot. Pani Żona

Przedświąteczna gorączka

2009-12-17T15:10:00.010+01:00

Jak zwykle, przed Świętami zaczynają się gorączkowe przygotowania. Zakupy, sprzątanie itp. W naszej rodzince, głównie z inicjatywy - oraz dzięki zdolnościom - Pani Żony, przygotowuje się również ręcznie wykonane ozdoby świąteczne oraz kartki z życzeniami, które rozsyłamy do naszych bliskich i przyjaciół.

Po przyozdobieniu, kartka trafia do koperty i tradycyjną drogą dociera do naszych najbliższych. Projekt, zdjęcia i wszystkie dodatki są - od początku do końca - dziełem Pani Żony.

Za kartki odpowiedzialna jest Aga. Ona je projektuje, wykonuje zdjęcia oraz obróbkę komputerową, drukuje, przykleja na ozdobny papier oraz dekoruje przy pomocy różnych dodatków.

Jeśli zaś chodzi o ozdoby świąteczne to w ich tworzeniu chętnie udział biorą nasze chłopaki. Wczoraj Bartuś z Michasiem, pod okiem Mamy, lepili z masy solnej swoje aniołki. Mimo, że mój kręgosłup spłatał w ostatnich dniach kolejnego psikusa, nie mogłem się powstrzymać i pokuśtykałem z aparatem do kuchni by uwiecznić ich poczynania.

Figurki są wykonane z masy solnej. Po wyschnięciu wyglądają jak te na dole. W górnej części zdjęcia są zeszłoroczne, pomalowane i gotowe do powieszenia na choince ozdoby. (Na dole od lewej dzieło: Agi, Bartka i Michasia).

Tak przygotowane figurki trafiają do piekarnika, a kiedy porządnie wyschną są malowane tak jak te dwie które widać w górnej części powyższego zdjęcia.

Ślubniaki Pani Żony

2009-12-08T17:32:00.003+01:00

Justyna i Mateusz, fot. Pani Żona

Moja piękniejsza połowa postanowiła się zająć fotografią ślubną. Choć z aparatem fotograficznym ma do czynienia od wielu lat (nawiedzony pod tym względem mąż ma w tym swój skromny udział) to tego rodzaju fotografia jest dla niej czymś nowym. 21 listopada miała okazję po raz pierwszy samodzielnie "robić ślub". Jak jej poszło, możecie ocenić sami. Krótki reportaż z przygotowań, ceremonii, wesela oraz zdjęcia plenerowe znajdziecie na blogu Agnieszki.
Moim skromnym zdaniem wyszło to całkiem przyzwoicie - szczególnie jak na pierwszy raz. Wiadomo, że w tej dziedzinie doświadczenie odgrywa ważną rolę ale na to trzeba czasu. Wg mnie ma do tego "smykałkę" i będą z niej ludzie ....

Nocne plenerkowanie

2009-11-23T19:44:00.009+01:00

Wczoraj odbiłem sobie za wszystkie czasy to, że ostatnio niezbyt często sięgałem po aparat. Jak, zapytacie? Nie zapytacie? Ale i tak Wam powiem, moi nieliczni czytelnicy. Otóż uczestniczyłęm wczoraj w dwóch plenerkach. TAK! W dwóch! Pierwszy odbył się w godzinach około-południowych i postanowiłem - korzystając z fajnego światełka - przewietrzyć Lejkę i film cz&b. NA te zdjęcia - jak się łatwo domyślić - będzie trzeba zaczekać.
Natomiast drugi plener miał miejsce popołudniu. Spotkaliśmy się ok 16-tej więc udało się załapać na tzw "magic hour".

Chwilę potem można było robić już tylko typowe, nocne zdjęcia. Statywy poszły w ruch.

Towarzystwo dopisało - przyszło kilka osób. Wszędzie nas było pełno, więc można było odnieść wrażenie, że jest nas dwa razy więcej niż w rzeczywistości....

Śladami Ikon - Wrocanka

2009-11-17T17:18:00.010+01:00

Czy już pisałem kiedyś, że podkarpacie jest świetnym miejscem dla amatora fotografii? Tylko sto razy? Ok! Więc podkarpacie JEST świetnym miejscem dla tych, którzy lubia fotografować krajobrazy oraz architekturę. Szczególnie wielbiciele zabytkowych obiektów sakralnych będą zachwyceni! Szlak architektury drewnianej to dziesiątki obiektów a każdy z nich godny jest uwiecznienia.

Dzisiaj obowiązki służbowe zawiodły mnie do miejscowości Wrocanka. Znajduje się tutaj kamienno-drewniany kościółek, zbudowany w 1770 roku.

Natomiast na obrzeżach Wrocanki znajduje się mała kapliczka a przy niej studzienka - Źródło Św. Rozalii.

Sielsko

2009-11-09T19:47:00.005+01:00

Właściwie to nie mam zbytnio pomysłu ani na tytuł, ani na tekst tego posta (postu?). Więc po prostu wrzucę zdjęcia i już.

HaDeeR

2009-11-06T23:02:00.005+01:00

No i popełniłem pierwszego w swoim życiu HDR'a (High Dynamic Range). Ponieważ nadarzyła się okazja by spokojnie poszwędać się z aparatem i statywem (co już - niestety - dawno mi się nie zdarzało) postanowiłem poświęcić parę chwil na naświetlenie zdjęć pod kątem zastosowania tej techniki.
Scena może nie była jakaś wyjątkowo urzekająca ale - ze względu na rozpiętość tonalną - nadawała się do tego, o co mi chodziło. Wykonałem trzy zdjęcia: jedno naświetlone "średnio" - czyli wg pomiaru matrycowego mojego Nikona D90, jedno niedoświetlone o 1.7 EV oraz jedno prześwietlone o taką samą wartość. Jak już wcześniej wspomniałem, użyłem statywu. Ostrość ustawiłęm przed wykonaniem pierwszego zdjęcia, następnie przełączyłem w tryb manualny aby zapobiec sytuacji, w której autofokus mógłby przy wykonywaniu kolejnych zdjęć ustawić ostrość w innym punkcie. Niby nie powinno tak się zdarzyć ale .... się zdarza.
Gotowy efekt, widoczny na powyższym zdjęciu, powstaje przy użyciu oprogramowania komputerowego. A co do oceny efektu? No cóż, widziałem zdecydowanie lepsze zdjęcia powstałe w wyniku stosowania tej techniki. Ale widziałem też gorsze. Nie udało mi się uniknąć całkowicie takiego ... jakby to nazwać? ... "plastikowego efektu" na moim zdjęciu. No ale nie od razu Kraków zbudowano! Od czegoś trzeba było zacząć.

Zaduszki

2009-11-02T19:33:00.006+01:00

Z racji tego, że dziś jest Dzień Zaduszny nie mogłem odmówić sobie wstawienia zdjęcia zrobionego - jakżeby inaczej - na cmentarzu.

Może i nie jestem oryginalny bo w tych dniach chyba wszyscy pokazują tego typu fotografie. Ale z drugiej strony co w tym złego? Jeśli komuś to przeszkadza to niech potraktuje powyższe zdjęcie jako ...... autoprtret. Bo ten "duszek" u góry to nie kto inny jak moja skromna osoba. Wygląda nieco demonicznie? Może to właśnie mają na myśli ci, którzy twierdzą, że portret powinien odzwierciedlać duszę portretowanego....

Warto odwiedzić

2009-10-30T17:05:00.003+01:00

Nie wiem czy wcześniej pisałem już o blogu jednego z moich ulubionych felietonistów Mike'a Johnstona. Warto odwiedzać The Online Photographer nie tylko dla takich artykułów jak TEN ale też dla komentarzy, które się tam czasem pojawiają. Ostatnio jeden z czytelników podzielił się ciekawą refleksją dotyczącą fotografowania niedźwiedzi a w szczególności odniósł się do tej fazy fotografowania, w której uciekasz przed niedźwiedziem. Otóż tenże czytelnik napisał, że nie jest ważne abyś biegł szybciej od niedźwiedzia - wystarczy jeśli będziesz biegł szybciej niż Twój asystent ....

Czarno-biało

2009-10-27T23:04:00.008+01:00

Dumny tata, fot. Pani Żona

Chyba dobrze będzie podtrzymać czarno-białe klimaty zdjęć na tym blogu. Muszę przyznać, że zdjęcia cyfrowe czarno-białe podobają mi się, owszem, tylko że na monitorze. A czy znajdzie się mądry co wymyśli jakiś sposób przeniesienia zdjęć cz&b z monitora na wydruk tak, aby miłośnicy klasycznych odbitek nie musieli kręcić nosem? To tak dla podtrzymania tematu dylematów.
A wracając do zdjęć. Tym razem są typowo rodzinne.

I dla odmiany nie z ciemni a .... no właśnie - kolejny dylemacik: jak się nazywa cyfrowy odpowiednik ciemni? Anglojęzyczni sobie to bardzo uprościli: "darkroom" i "lightroom". Więc w końcu jak to u nas będzie? Ciemnia i jaśnia? Z resztą .... kogo to obchodzi......

Dylematów ciąg dalszy

2009-10-25T13:19:00.008+01:00

Jakiś czas temu, w tym wątku, pisałem o swoich dylematach związanych z kombinacją film/wywoływacz (rzecz dotyczy filmów cz&b, oczywiście). Był taki moment, że wydawało mi się, że kres moich poszukiwań już nastał, że Ilford PAN400 naświetlony na ISO800 i wyowałny w Microphenie to jest to. Ale demony wróciły. Znowu nie wiem. Więc próbuję.
Aktualnie więc jest tak:
- wywoływacz to Kodak D76/Ilford ID11 (są identyczne),
- film to Kodak Tri-X lub Ilford Delta400 (nie są identyczne),
- sposób wołania: czas wołania to 55 minut, kręcenie: pierwsza minuta ciągle, następnie 3 "wywrotki" koreksu co 3 minuty
Jest to przepis, którym posługuje się mój kolega (wspomniany już wcześniej przeze mnie Leszek) i otrzymuje rezultaty, które baaardzo mi się podobają.

No to teraz wyniki. Na pierwszy rzut Ilford Delta:

A tutaj Kodak Tri-X:

Obydwa filmy wychodzą fajnie. Dzięki takiej metodzie wywołania, zdjęcie jest zarówno mocno kontrastowe (co bardzo lubię) jak i zachowuje szczegóły w światłach i cieniach. Chyba bardziej mi "leży" Ilford. Może z uwagi na takie ... hmmm ... bardziej smoliste czernie. Ale Kodak też jest fajny. No i ta legenda Tri-X'a! Tyle pokoleń wielkich fotografów używało tego materiału! Z jednej strony nie powinno to mieć wielkiego znaczenia ale z drugiej .... ehhhhh.

Góra Sobień

2009-10-10T15:43:00.007+02:00

Ruiny zamku na szczycie Góry Sobień, Nikon D90 + DX 35/1.8G

Dzisiaj, wracając z Leska, miałem okazję pobawić się Nikonem "w terenie". Zatrzymałem się po drodze i "wdrapałem" na Górę Sobień, gdzie znajdują się ruiny (może określenie "ruiny ruin" bardziej oddaje rzeczywistość) zamku wybudowanego tu w 1340 roku z rozkazu króla Kazimierza Wielkiego.

Same ruiny nie robią jakiegoś kolosalnego wrażenia, natomiast kiedy już się jest na szczycie góry można nacieszyć oczy przepięknym widokiem na przepływający u jej podnóża San.

San, widok z Góry Sobień, Nikon D90 + DX 35/1.8G

A teraz troszkę o sprzęcie. Zdjęcia zostały zrobione Nikonem D90 oraz obiektywami VR 18-105/3.5-5.6 oraz 35/1.8G. Oczywiście nie da się uciec od porównania Nikona z Pentaxem. Choć Nikonem fotografuję dopiero od tygodnia to pierwsze różnice dają się już zauważyć. To co przemawia na korzyść D90 to wizjer i (przede wszystkim) szybkość autofokusa! Tu po prostu nie ma co porównywać. Ostrzenie Nikonem to prawdziwa przyjemność. Nawet w naprawdę trudnych warunkach. Poza szybkością można podkreślić fakt, że obiektywy, które posiadam działają tak cicho, że czasem można by się zastanawiać czy tam w środku jest w ogóle jakiś silnik. Natomiast to nie jest tak, że Pentax jest całkiem "be". To, co w KaDyszce baaardzo mi się podobało to "zielony przycisk" (a szczególnie jego działanie w trybie manualnym) oraz to, że podgląd zdjęcia oferował nie tylko wskazanie miejsc prześwietlonych ale także niedoświetlonych. Gdyby te dwie rzeczy znalazły się w Nikonie D90 to już nie miałbym powodu by mieć sentyment do Pentaxa.

San i ruiny zamku, Góra Sobień, Nikon D90 + DX VR 18-105/3.5-5.6 G

Apgrejd profilu

2009-10-05T23:34:00.003+02:00

No i stało się. Dzisiaj w arsenale sprzętu cyfrowego pojawił się Nikon D90. Dlatego też należało nieco zmodyfikować opis w profilu. Wkrótce postaram się opisać pierwsze wrażenia (mini-essej?) jak to Diehard walczy z nowym Systemem. Może nawet śjakieś zdjęcia dorzucę ...

Śladami Ikon - Ulucz

2009-09-30T19:45:00.008+02:00

Cerkiew w Uluczu to jeden z najcenniejszych zabytków architektury drewnianej naszego regionu. Jej budowę datuje się na rok 1659. Wzniesiono ją przy użyciu siekier i toporów - bez użycia pił.

Wspinając się do cerkwii leśną scieżką mijamy małą, murowaną kapliczkę. Podobno wybudowano ją jako dziękczynienie za zniesienie pańszczyzny.

Ściemnianie

2009-09-29T15:32:00.011+02:00

No i ostatnimi czasy moja ciemnia przeżywa renesans. Może jeszcze nie w pełnym wymiarze - na razie koncentruję się na wywoływaniu filmów i ich skanowaniu. Ale i na odbitki przyjdzie wkrótce czas. Tak myślę. Najbardziej cieszy mnie fakt, że moja Leica znowu ma co robić.

A tak przy okazji teamtyki zamieszczonych dzisiaj zdjęć nasunęła mi się pewna refleksja. Już dawno doszedłem do wniosku, że teorie mówiące o tym, że fotografia ma nieść jakiś przekaz, że ma uzewnętrzniać wnętrze (nie mylić z wnętrznościami) artysty - to wszystko jakaś totalna bzdura. Oczywiście nie mówię o innych fotografujących - tylko o sobie. Dla mnie fotografia to przede wszystkim rejestrowanie otaczającej nas rzeczywistości. Zamrażanie ulotnego fragmentu czasu na czas dłuższy - czas życia zdjęcia (czy to odbitki czy pliku cyfrowego).

Dlatego śmieszy mnie (a czasem złości) gdy niektórzy znajomi mówią, że "Maciek robi zdjęcia artystyczne". Chyba nie potrafiłbym podać definicji zdjęcia artystycznego ale moje zdjęcia z pewnością artystyczne nie są i - w swoim założeniu - nie mają takie być. Jest taki album Annie Leibovitz, ("A Photographer’s Life 1990-2005") w którym jest wiele zdjęć baaardzo osobistych (wg mnie niektóre są zbyt osobiste) ale większość z nich jest taka .... zwykła. Jak to stwierdził mój serdeczny kolega (pozdrawiam Cię Lesiu): ma się wrażenie, że Leibovitz nawet w wannie miała ze sobą aparat. Ja na razie jeszcze aż tak daleko nie "wdepnąłem" w fotografię ale chciałbym aby tak właśnie powstawały moje zdjęcia. Dlatego karmię Was, moi nieliczni czytelnicy, zwykłymi zdjęciami kotków, dzieci, cerkiewiek itepe. Bo to właśnie jest rejestrowanie "mojej rzeczywistości".
I inaczej nie będzie ... chyba.

No i na koniec, żeby było jeszcze mniej artystycznie, podam parę danych technicznych zamieszczonych powyżej fotek: zostały zrobione prawie-pół-wiecznym dalmierzowcem, na filmie Kodak Tri-X wywołanym w D-76 (55 min) i skanowanym naszym tanim, poczciwym Epsonem.

Śladami Ikon - Czerteż

2009-09-25T22:43:00.009+02:00

Cerkiew we wsi Czerteż (kilka kilometrów od Sanoka) to malowniczo położona drewniana budowla, której powstanie określa się na 1742 rok. Wybudowana jako trójkopułowa, w wyniku wielu remontów i przebudowań, zupełnie zmieniła swój charakter.

W 1946 roku przeszła w użytkowanie kościoła rzymsko-katolickiego. Obenie powróciła do swojej pierwotnej funkcji.

Tańczący z kotami

2009-09-22T20:13:00.005+02:00

No to się rozpisałem ostatnio. Ale dobra - koniec gadania. Jak się nie ma co pisać to lepiej pokazać jakieś zdjęcia. Ale co jeśli się nie ma czym chwalić także w kwestii zdjęć? No cóż, sięgam do albumu rodzinnego....

Bohater

2009-08-28T22:24:00.007+02:00

Pewnie zastanawiacie się kto jest tym bohaterem? Otóż JA. Jam ci jest! Teraz się uśmiechacie drwiąco, powątpiewając w moje predyspozycje do bycia Iniemamocnym. A jednak. Kiedy usłyszycie (a właściwie przeczytacie) czego dzisiaj dokonałem to zmienicie zdanie. No więc do rzeczy. Spędziłem dzisiaj pół dnia w Bałtowie, w Parku Jurajskim z potworami! Były tam też dinozaury ale nie będę zajmował się drobiazgami. Tak, tak. Sam. Z trójką moich synów. Bez żadnego wsparcia logistycznego i technicznego ze strony Pani Żony. Nooo, chyba że zaliczymy telefoniczną rozmowę o charakterze dopingująco-współczującym.

Próbowaliście kiedyś ustawić trójkę dzieci do zdjęcia? Dinozaury miały niezły ubaw.

W pewnym momencie nie byłem już pewny, które potwory przerażają mnie bardziej. Czy groźny - ale jednak kamienny - Tyranozaur, czy niewielki - ale niezwykle aktywny - Pawełozaur.

Tyranozaury: Bart i Rex.

Jednego jestem pewien: współczesne, moje osobiste potwory ryczą głośniej!

Tour de Pologne

2009-08-09T20:30:00.006+02:00

Sierpień obfituje w ciekawe imprezy sportowe w naszym mieście (no może nie dokońca w naszym bo mam tu na myśli Rzeszów a nie Tyczyn). Największym wydarzeniem - moim skromnym zdaniem - był przejazd kolarskiego Tour de Pologne. Niektórym może się wydawać, że nasz rodzimy wyścig nie liczy się zbytnio w świecie ale to nie do końca jest prawda. Oczywiście nie ma co porównywać go do Wielkiej Trójki: Giro d'Italia, Tour de France i Vuelta a Espana. Ale prawda jest taka, że żaden inny wyścig też nie może się z nimi równać. A to, że w naszym Tourze (od sezonu 2005 należącym do cyklu ProTour jako jedyny w krajach Europy Środkowo-Wschodniej) pojawiają się takie nazwiska jak Marco Pantani, Aleksander Winokurow czy aktualny mistrz świata Alessandro Ballan dobitnie świadczy, że nie jest on lekceważony przez światowej sławy kolarzy.
Tak czy inaczej nie mogliśmy sobie z Bartuniem podarować okazji i postanowiliśmy pooglądać wyścig na żywo.

A to, że wolę kolarstwo od motoryzacji nie ma żadnego (ekhem) wpływu na to, że cenię bardziej TdP od Rajdu Rzeszowskiego.... Ale bez obaw. Mimo, iż uważam że to TdP jest najważniejszym wydarzeniem sportowym na podkarpaciu to na Rajdzie też byliśmy z Bartkiem, zdjęcia jakieś tam robiliśmy więc pewnie i o tym napiszę.

Prawie jak kolarz, fot. Pani Żona

Karolinka

2009-08-09T20:11:00.004+02:00

Który to już raz muszę nadrabiać zaległości w pisaniu tego bloga? Kto by tam liczył ....
Ale tym razem powód był NAPRAWDĘ ważny. Otóż urodziła nam się córeczka. Nam!!! Rodzicielom trójki chłopaków. No i teraz opcje są dwie:
1) albo powiedzenie "jak masz formę na cegłę to pustaka z tego nie zrobisz" jest nieprawdziwe, albo
2) muszę poczekać aż Karolinka podrośnie, zobaczę do kogo jest podobna i wtedy jak dorwę drania ....

Michaś, Karolinka, Bartuś, fot. Pani Żona

No ale sami przyznacie - moi nieliczni czytelnicy - że powód do niepisania był. I nie pomogło nawet to, że w tym czasie przebywałem na urlopie. Nazywanie go wypoczynkowym byłoby sporym nadużyciem. Ale to temat na osbną historię - równie długą co nieciekawą ....

Odjazdowo.

2009-06-28T14:18:00.007+02:00

Generalnie to mi się takie zdjęcia często nie zdarzają ale ponieważ jest upał to każdy może mieć jakiś odlocik ....

Na tym ostatnim zdjęciu słup elektryczny psuje całość - mam tego pełną świadomość - ale i tak lubię to zdjęcie Pawełka.

Zdjęcie nr 2 zostało zrobione świeżo "zanabytym" szkiełkiem, tzw długim kitem Pentaxa.

Pentax DA 35mm f/2.8 Macro Limited

2009-06-20T21:41:00.007+02:00

Ostatnimi czasy, dzięki uprzejmości kolegi (pozdrawiam serdecznie Piotruś), miałem okazję pofocić jednym z ciekawszych szkieł ze stajni Pentaxa. Nieczęsto zdarza się by obiektyw o ogniskowej 35mm posiadał funkcję makro. Ale w przypadku firmy, która potrafiła wypuszczać takie "dziwolągi" jak szkła o ogniskowych 31mm, 43mm czy 77mm chyba nic nie powinno dziwić. Zwłaszcza, że wymienione szkła to obiektywy z najwyższej półki. Podobnie rzecz ma się z tytułową 35-ką. Pentax nadaje oznaczenie "Limited" tylko tym obiektywom, które rzeczywiście na to zasługują. Biorąc do ręki taki obiektyw od razu wiemy, że to arystokrata. Zbudowany "jak za starych, dobrych czasów" chciałoby się powiedzieć. Po prostu kawał solidnej roboty. No i ten bokeh!

Po podłączeniu do mojej KaDyszki miałem wrażenie, że korpus i obiektyw zostały stworzone po to, by wpółistnieć właśnie w takim zestawie. Fotografowanie nim to była czysta przyjemność.
Jedyny mankament tego obiektywu jaki przychodzi mi do głowy jest wynikiem funkcji makro. Odwzorowanie 1:1 oraz minimalna odległość ostrzenia wynosząca 13.9 cm powoduje, że pierścień ostrości ma sporą drogę do pokonania. A to zabiera mu trochę czasu. Dla tych, którzy fotografują obrazy statyczne (tak to nazwę bo nic lepszego nie przychodzi mi do głowy) jest to bez znaczenia. Mnie to trochę drażniło. Z pewnością jednak nie jest to wada, która mogła by wpłynąć na obniżenie oceny tego szkła. Bo jest ono naprawdę świetne!

I jeszcze tak tylko wspomnę - nawiązując do poprzedniego posta - że ostatnie zdjęcie zostało zrobione z lampą błyskową.

Proszę nie regulować odbiorników ....

2009-06-08T17:58:00.007+02:00

Taki napis pojawiał się niegdyś na ekranie telewizora podczas "przerw technicznych" (czytaj: kiedy Oni mieli jakiś techniczny problem). W moim przypadku też nastąpiła taka przerwa techniczna. Nie piwerwsza i - niestety - pewnie nie ostatnia. I teraz mały konkurs:
przerwa spowodowana była przez:
a) lenistwo,
b) kradzież podkładów kolejowych na Południowej DOKP,
c) nie dotyczy.
Nagród w konkursie nie ma!

To było - tak ogólnie rzecz ujmując - od rzeczy. A teraz do rzeczy, znaczy się do zdjęć.
Ostatnimi czasy ćwiczę nieco zdjęcia z użyciem lampy błyskowej. Marzy mi się takie opanowanie techniki do jakiego doszedł Neil van Niekerk. Efekt jest taki, że na zdjęciach niemal nie widać zastosowania lampy błyskowej. Koniecznie powinniście - moi nieliczni czytelnicy - odwiedzić zarówno Blog Neil'a jak i stronę z tłumaczeniem technik fotografowania z lampą błyskową.

A co do moich wypocin to ......

.... jeszcze sporo pracy i ćwiczeń przede mną.

Kolorowe Emocje

2009-05-12T15:47:00.007+02:00

W ostatnią sobotę, na rzeszowskim rynku Akademia Młodych Odkrywców (czyli przedszkole naszego Michasia) brała udział w imprezie pt Kolorowe Emocje. Michaś ze swoimi koleżankami i kolegami, przebrani za Greków tańczyli i recytowali wierszyk. Było mnóstwo dzieciaków, baloniki, lody, wata cukrowa i wiele innych ciekawych pomysłów na to, jak dziecko może upaprać siebie i swoje ubranie.

Tak nawiasem mówiąc okazuje się, że "kitowy" zoom Pentaxa jest całkiem przyzwoitym szkłem i nie przeszkadza w robieniu rodzinnych fotek ...

Landszaftowo

2009-05-08T22:56:00.007+02:00

Heh, gdyby ktoś mi parę lat temu powiedział, że będę focił "landszafty" to bym poradził mu wizytę u dobrego psychiatry. Uważałem, że tylko reportaż i tzw "street-photo" są warte naciskania spustu migawki. Zamieszczone w tym poście zdjęcia dowodzą, że albo się starzeję albo prawdziwym jest powiedzenie, że tylko krowa nie zmienia poglądów. A może są inne powody, których istnienia nie jestem świadomy ....

Zdjęcia zrobione zostały na trasie Przemyśl - Dynów. To piękna, malownicza droga biegnąca wzdłuż Sanu. Jeśli komuś znudzi się podróż z Rzeszowa do Przemyśla "czwórką" to zdecydowanie powinien spróbować tej drogi.

Warto zobaczyć

2009-04-26T11:55:00.010+02:00

Wiar - w okolicach lotniska Krajna (powyżej Birczy)

No i jeszcze coś w temacie rybek. "Rzeka życia" - film wyreżyserowany przez Roberta Redforda - to świetna propozycja nie tylko dla miłośników wędkarstwa. Choć wędkowanie nie jest głównym motywem filmu to jest tym elementem, który odgrywa ważną rolę w życiu bohaterów, których życie toczy się u brzegu rzeki, gdzieś w Montanie. Jak na samym początku podkreśla narrator, w rodzinie pastora nie było wyraźnej granicy pomiędzy religią a wędkarstwem muchowym.

Ciekawa obsada, ciekawa fabuła - ale to co czyni ten film naprawdę niezwykłym to nagrodzone Oscarem zdjęcia. Niesamowite, głębokie ale nie "landszaftowe" pejzaże i zapierające dech w piersiach ujęcia połowu pstrągów. Palce lizać!

Na podkarpaciu nie ma może takich rzek jak Big BlackFoot z opisanego przeze mnie filmu ale też nie możemy narzekać. Wystarczy zjechać nieco z głównych dróg by znaleźć się w miejscach gdzie łatwiej o ślady dzikich zwierząt niż ślady człowieka. Wiar - pokazany na pierwszym zdjęciu (jakość kiepska ale czego można oczekiwać od telefonu?) - nie należy do najlepiej zarybionych rzek ale dostarcza naprawdę niecodziennych doznań wzrokowych. Dlatego piątkowy "wypad" - mimo iż skończył się dla mnie z zerowym wynikiem w kwestii ryb - uważam za wyjątkowo udany. Piękne krajobrazy, piękna rzeka i towarzystwo naprawdę fajnych kumpli.

Marcin

Artek

Czego chcieć więcej? No może żeby jednak od czasu do czasu coś zatrzepotało na końcu żyłki ...

Sezon rozpoczęty

2009-04-19T20:16:00.004+02:00

I znów dłuższa przerwa w pisaniu. Niestety spowodowana tym, że miałem też przerwę w fotografowaniu. Nie żebym nie miał aparatu w rękach przez ten czas. Ale czasem jest tak, że fotografuje się tylko rodzinkę i są to zdjęcia, które nie mają w sobie nic co skłaniałoby autora do dzielenia się nimi na forum publicznym. Ot, takie zwykłe rodzinne fotki.
A co do rozpoczętego sezonu. Mam na myśli sezon wędkarski. Wczoraj była okazja by po raz pierwszy wybrać się z wędką "w teren". No i sezon zaczął się całkiem nieźle. Pierwszy pstrąg zawisnął na kotwiczce.

Rybka - zaraz po uwiecznieniu - wróciła do wody. Zgodnie z zasadą, że nad rzekę idzie się na ryby a po ryby idzie się do sklepu rybnego . Mam nadzieję, że ten okaz jeszcze trochę urośnie i spotkamy się ponownie. Oczywiście zrozumiałbym gdyby wyżej opisany pstrąg miał odmienne życzenie ....
Natomiast to czego z pewnością nigdy nie uda mi się zrozumieć to ludzka głupota. Einstein podobno kiedyś wypowiedział takie słowa: "Tylko dwie rzeczy są nieskończone: Wszechświat oraz ludzka głupota, choć nie jestem pewien co do tej pierwszej." Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że może zobaczył to co ja wczoraj.

Naprawdę trudno uwierzyć, że ludzie mogą być tak durni, by zrobić coś takiego sobie samym. Nie wiem czy jest jakiś sposób na to by temu kto to zrobił przemówić do rozsądku ale też trudno przejść nad czymś takim do porządku dziennego.
Tak czy inaczej - wyjazdy na rybki mają to do siebie, że zwykle odbywają się w malowniczych miejscach. To taki bonus mieszkania na podkarpaciu. Mam nadzieję, że przy okazji "moczenia kija" uda się zrobić też klika dobrych zdjęć. A przynajmniej lepszych niż te powyżej.
A tak przy okazji nasunęło mi to ciekawą myśl: aparat telefoniczny (tak tak, to nie pomyłka), którym zrobiłem powyższe zdjęcia ma większą rozdzielczość (w zasadzie nie tyle aparat co jego matryca) niż mój pierwszy cyfrowy aparat fotograficzny. Postęp technologiczny? A może świat podąża w trochę ..... hmmmm .... dziwnym kierunku?

W drodze

2009-04-03T19:50:00.005+02:00

Ponownie zdjęcia zrobione w czasie codziennych, służbowych obowiązków. Poranne mgiełki na trasie Dynów - Przemyśl to cośco tygrysy lubią najbardziej. Co prawda spotykam je przeważnie jesienią ale ostatnie dni (w nocy zimno, w dzień bardzo ciepło) również sprzyjają powstawaniu mgieł. Grzechem byłoby więc nie skorzystać z okazji i nie "popełnić" kilku fotek .....